Czy podwyższona temperatura ciała bez dodatkowych symptomów powinna wzbudzić Twój niepokój?

Zastanawiałaś się kiedyś, o czym świadczy podwyższona temperatura ciała bez dodatkowych symptomów? Tak naprawdę potencjalnych powodów może być bardzo dużo i chociaż gorączka nie zawsze musi świadczyć o poważnym schorzeniu, kiedy utrzymuje się długo, należy zapisać się na wizytę do lekarza. Sprawdź, jakie mogą być przyczyny utrzymującej się długo podwyższonej temperatury bez dodatkowych symptomów.

Gorączka bez dodatkowych symptomów u dorosłego

Mówiąc o gorączce mamy do czynienia z podwyższoną temperaturą ciała, której poziom wynosi co najmniej 38 stopni. Gorączce najczęściej współtowarzyszą inną dolegliwości, ale może wystąpić jako pojedynczy symptom. Niestety zdarza się też, że zlokalizowanie źródła tego stanu nie jest łatwe nawet dla najlepszych specjalistów, dlatego w medycynie używany jest termin „gorączki o nieznanej przyczynie” (FUO) . Określa się nim gorączkę, która nie mija samoistnie lub nawraca kilkakrotnie oraz nie udało się sprecyzować jej podłoża pomimo standardowo wykonanej diagnostyki. Powodów długo utrzymujące się gorączki u dorosłego może być naprawdę wiele, za potencjalne uznaje się najczęściej:

• zakażenia – przy zakażeniach możliwym podłożem może być gruźlica, jak również ropnie i infekcyjne zapalenie wsierdzia,
• choroby autoimmunologiczne – mogą to być na przykład schorzenia układowe tkanki łącznej,
• nowotwory złośliwe – są to zazwyczaj nowotwory powiązane z układem chłonnym i krwiotwórczym (w tym na przykład białaczka, chłoniak Hodgkina, chłoniaki nieziarnicze, czy zespoły mielodysplastyczne), a także rak wątroby, nerki itp,
• leki – przyjmowanie niektórych leków również może doprowadzić do wystąpienia gorączki, w szczególności podczas zażywania penicylina lub sulfonamidy,
• inne przyczyny – do innych przyczyn możemy zaliczyć między innymi nawrotową zatorowość płucną, marskość i alkoholowe zapalenie wątroby, nieswoiste zapalenie jelit.

Bezobjawowa gorączka, której nie współtowarzyszą inne symptomy, może czasem wystąpić u nosicieli wirusa HIV oraz osób z neutropenią. Narażone są także osoby, które przebywała w krajach tropikalnych i nie wiedzą o zakażeniu. Rozwój choroby ma bardzo różny przebieg, czasami zdarza się, że okres jej wylęgania trwa do kilku miesięcy lub nawet lat.

Na pewno wystąpienie wysokiej gorączki, która w dodatku długo się utrzymuje, powinna wzbudzić u Ciebie niepokój. Twój organizm daje znaki, że coś złego się dzieje, a Ty powinnaś to jak najszybciej skonsultować z lekarzem. Specjalista zleci odpowiednie badania, a następnie w zależności od przyczyny gorączki, zaleci postępowanie terapeutyczne.

Gorączka u dziecka bez dodatkowych symptomów

Podwyższona temperatura u malucha zawsze wzbudza niepokój u rodziców i jest zrozumiałe. Jednak powinnaś wiedzieć, że nie zawsze gorączka musi zwiastować niebezpieczny stan. Czasami występuje jako dodatkowy symptom przy ząbkowaniu, poza tym może wystąpić podczas infekcji bakteryjnej lub wirusowej, które zwykle nie stanowią poważnego zagrożenia dla maluszka. Wysoka gorączka może także pojawić się w przypadku infekcji dróg moczowych lub rumienia nagłego (inaczej określanego jako „trzydniówka” lub „szósta choroba”). Schorzenie to objawia się zwykle podwyższoną temperaturą utrzymującą się przez około 2-4 dni. Po tym czasie następuje jej gwałtowny spadek, i współtowarzyszy temu wysypka, która pojawia się przeważnie na tułowiu. Zmiany również nie powinny budzić niepokoju, znikną po zaśnięciu malucha i nie będzie po nich żadnych śladów.

W jakich okolicznościach potrzebna będzie pomoc medyczna? Jeśli Twój niepokój wzbudzi częste występowanie wysokiej temperatury z niewiadomych przyczyn. Jeśli nie ma żadnych podstaw do tego, by wystąpiła gorączka, lepiej zgłoś się ze swoją pociechą do pediatry. Warto wyjaśnić, co powoduje taki stan i wyeliminować go, by dziecko wróciło do zdrowia. Podwyższona gorączka bez wzbudzających niepokój symptomów, takich jak zmiany w zachowaniu czy wyglądzie, trudności z oddychaniem, wcale nie musi stanowić zagrożenia dla zdrowia maluszka. Oczywiście zdarzają się też wyjątki – zwłaszcza kiedy gorączka magle występuje u noworodka lub niemowlęcia w wieku 2-3 miesięcy i wynosi 38,5 stopnia lub więcej. Wówczas nie ma na to czekać, tylko trzeba od razu zgłosić się z dzieckiem do pediatry. U starszych dzieci wymagana jest konsultacja lekarska, gdy podwyższona temperatura nie spadnie po podaniu środków przeciwgorączkowych lub towarzyszą jej dodatkowe symptomy.

Co ważne, u każdego, niezależnie od wieku, konieczne jest przyjmowanie dużej ilości płynów. Przy gorączce bardzo łatwo o odwodnienie organizmu, więc aby do tego nie dopuścić, trzeba dużo pić.

Dlaczego dzieciom nie należy podawać aspiryny?

W przypadku złego samopoczucia i gorączki dorośli bardzo często sięgają po aspirynę. Należy jednak pamiętać, że lek też nie wolno podawać dzieciom oraz nastolatkom. Jeśli zbagatelizujesz zalecenia, to w konsekwencji u swojego dziecka możesz doprowadzić do tzw. zespołu Reye’a – choroby, która powoduje groźne zmiany w narządach, głównie mózgu i wątrobie.

Przeczytaj o owulacji oraz o modyfikacjach, mających miejsce w organizmie kobiety w trakcie tego procesu.

Owulacja – występująca również pod nazwą jajeczkowania – to jedna z faz cyklu miesięcznego kobiety. Potrafienie ustalenia jej dokładnej daty jest składnikiem zarówno naturalnej antykoncepcji, jak i naturalnego planowania rodziny. Po czym poznać owulację i ile trwa? Jakie są sposoby określenia owulacji? Jakie zmiany mają miejsce w trakcie tego procesu w organizmie kobiety? Sprawdzamy.

U kobiety cykl miesięczny zwykle ciągnie się około 28 dni, choć za właściwe uważa się także cykle menstruacyjne, które wynoszą od 21 do 36 dni. Cykl menstruacyjny składa się z czterech głównych etapów:

• menstruacja (1-5 dzień) – podczas pierwszych dni cyklu z macicy eliminowane są obumarłe i złuszczające się komórki błon śluzowych, płyn tkankowy, a także krew z uszkodzonych naczyń krwionośnych, w trakcie menstruacji hormon FSH sprawia, że pęcherzyki dorastają i mobilizuje do rozrostu kilku z nich,
• faza przedowulacyjna (6-13 dzień) – w tej chwili jajniki zaczynają wydzielać hormony (estrogeny), które sprawiają, że rośnie objętość błony śluzowej macicy oraz powstają nowe gruczoły i naczynia, następnie hormon LH łącznie z hormonem FSH pobudzają owulację,
• owulacja (14 dzień) – rozpoczyna się wyrzut hormonów FSH I LH do krwi, następuje pęknięcie pęcherzyka Graafa i wypuszczana jest z niego komórka jajowa, czyli tak zwane jajeczkowanie (lub jak kto woli – owulacja), jajeczko w błyskawicznym tempie dociera do jajowodu, gdzie następnie przeistacza się w dojrzałą komórkę jajową, która po około dwudziesty czterech godzinach – jeśli nie dojdzie do zapłodnienia – obumiera,
• faza poowulacyjna ( 15 – 28 dzień) – w związku z kolejnymi metamorfozami hormonalnymi pozostałe resztki pęcherzyka Graffa przeistaczają się w ciałko żółte, a z czasem w ciałko białawe, które stopniowo wymiera, dochodzi również do ograniczenia poziomu estrogenów i progesteronu, co jest znakiem do tworzenia hormonu FSH, a co za tym idzie – inauguracji nowego cyklu menstruacyjnego.

Ile trwa owulacja?

Faza owulacji to pełnia płodności kobiety w konkretnym cyklu miesięcznym, trwająca zwykle dwadzieścia cztery godziny – tyle, ile zwykle żyje komórka jajowa, która wypuszczana jest z pęcherzyka Graafa. Oczywiście to nie znaczy, że kobieta ma tylko dwadzieścia cztery godziny w trakcie cyklu miesięcznego na zajście w ciążę. Po ejakulacji nasienia do pochwy, w stosunku do typu śluzu produkowanego w szyjce macicy, plemniki mogą przetrwać w drogach rodnych kobiety aż do pięciu dni. Uznaje się więc, że dni płodne kobiety wypadają na pięć dni przed owulacją, w dzień owulacji oraz tyle samo dni po jej zakończeniu.

Czym objawia się owulacja?

Każda kobieta, która jest gotowa poświęcić trochę czasu i zacząć dokładniej obserwować swoje ciało, może zacząć prowadzić kalendarz dni płodnych i owulacji. Jednak należy też zdawać sobie sprawę z tego, że istnieje wiele różnego typu czynników, które mogą doprowadzić do wystąpienia zaburzeń jajeczkowania. Przede wszystkim zaliczyć do nich można choroby tarczycy, nieprawidłowości odżywienia, otyłość oraz rozległe dolegliwości zdrowotne. Również do zaburzeń może prowadzić zbyt szybka utrata masy ciała oraz za duży wysiłek fizyczny.

Mimo że owulacja dla każdej kobiety jest naturalnym procesem, to nie wszystkie są w stanie określić, kiedy to dokładnie nastąpi. Jak więc rozpoznać owulację? Rozpoznanie nadchodzącej owulacji wcale nie jest wcale takie trudne. Wystarczy obserwować naturalne symptomy, na przykład zmianę zagęszczenia i barwy śluzu szyjkowego oraz główną temperaturę ciała. Warto wiedzieć, że faza płodna wyróżnia się znacznie większym wydzielaniem śluzu. Na początku jest on gęsty, lepki i grudkowaty, a jego barwa jest żółta lub biała. Tuż przed samą owulacją jego wygląd się całkowicie zmienia. Nagle staje się przezroczysty, rozciągliwy i wyglądem zbliżony jest do białka jaja kurzego. Co więcej, kobieta zaczyna dostrzegać także wilgotność w pochwie. Oprócz tego blisko owulacji, dochodzi do natychmiastowego skoku temperatury ciała o około 0,5°C. W niektórych przypadkach, u kobiet mogą pojawić się również niezbyt silne bóle owulacyjne.

Owulacja, dni płodne – sposoby kontroli

Do obserwacji cyklu miesięcznego, a co jest z tym bezpośrednio powiązane – przewidywania owulacji – można wykorzystywać bardzo zróżnicowane metody. Na uwagę zasługuje chociażby metoda termiczna, która polega na monitorowaniu temperatury i notowania jej w kalendarzyku. Inną, również popularną metodą jest obserwacja śluzu Billingsów. Istnieje także możliwość wykorzystania kombinacji dwóch wyżej wymienionych metod – jest to tak zwana metoda objawowo-termiczna, która polega na czyli zamiennym mierzeniu temperatury oraz badania śluzu. Obserwację cyklu miesięcznego można też prowadzić za pomocą specjalnych testów, które do nabycia są w aptekach. W tym przypadku określa się śluz szyjkowy i śliny lub obecność hormonu luteinizującego w moczu. Dla osób, które lubią podążać za nowinkami technicznymi istnieje możliwość obserwacji cyklu miesięcznego za pomocą urządzeń komputerowych.

Czym się charakteryzuje i jak poradzić sobie z piaskiem i kamieniami w nerkach?

Piasek w nerkach to powszechnie używana nazwa zalegających w układzie moczowym kryształków tworzących się z substancji chemicznych, które nie uległy rozpuszczeniu. Po pewnym czasie piasek łączy się w większe elementy i formują się kamienie nerkowe. Ich obecność skutkuje typowymi symptomami kamicy nerkowej.

Piasek w nerkach to symptom kamicy nerkowej

Każdy z nas z pewnością chociaż raz w życiu słyszał o kamieniach nerkowych, pod których nazwą kryją się złogi tworzące się w układzie moczowym. To nic innego jak kamica nerkowa. Tylko nieliczni są w stanie określić, skąd właściwie biorą się kamienie, przez co powstaje wiele niejasności. Jak to właściwie wszystko wygląda? Przede wszystkim zacznijmy od tego, że w moczu znajdują się związki chemiczne w postaci rozpuszczonej. Pod wpływem różnego typu czynników stężenie tych związków zwiększa się, co zakłóca ich całkowity rozpad i wydalenie. Z nierozpuszczonych substancji zaczynają powstawać kryształki, które właśnie nazywamy piaskiem w nerkach. Z upływem czasu kryształki spajają się w coraz większe gromady, a wtedy także powiększają się złogi – kamienie nerkowe. U osiemdziesięciu procent zmagających się z kamicą nerkową złogi powstały ze szczawianu lub fosforanu wapnia, o wiele mniej z kwasu moczowego, fosforanu magnezowo-amonowego (tzw. struwitu), a w wyjątkowych przypadkach z cystyny.

Kliniczne symptomy kamicy nerkowej

Kamica nerkowa należy do chorób, w których niesystematyczne pojawiają się symptomy kliniczne. Jej zdiagnozowanie bardzo często jest przypadkowe, na przykład w trakcie robienia rutynowego badania USG jamy brzusznej. Wszystko dlatego, że sama zawartość piasku w nerkach, w tym również kamieni nerkowych nie przysparza bólu. Boleści występuje wskutek drażnienia światła moczowodu przez wędrujący kamień, jak również przez problematyczne lub całkowite zahamowanie odpływu moczu z nerki.

Brak wcześniejszych symptomów prowadzi do tego, że najczęściej wystąpienie kamicy nerkowej potwierdza się, dopiero gdy u chorego pojawia się kolka nerkowa. W takiej chwili odczuwa się nagły i bardzo intensywny ból w obrębie nerek. Bardzo dużo kobiet porównało intensywność bólu do tego, z którym miały do czynienia podczas naturalnego porodu i jak dla nich był on o wiele silniejszy. Podłoża kolki doszukiwać się można w przemiaszczaniu kamienia z nerki do moczowodu. Niekiedy ból może być kurczowy, czyli najpierw przybiera na intensywności, po czym zaczyna łagodnieć.

Do innych symptomów kamicy nerkowej zaliczyć można:

• krwiomocz – o obecności krwi w moczu świadczy jego czerwona barwa,
• kłopotliwe lub niemożliwe oddawanie moczu,
• wzdęcia brzucha,
• ucisk w pęcherzu moczowym,
• uczucie niepełnego oddania moczu,
• wymioty i nudności,
• podwyższona temperata, dreszcze i nadmierna potliwość.

Dieta, która pozwala ustrzec się przed piaskiem w nerkach

Kamienie nerkowe zaliczyć można do przypadłości, przed którymi można się ustrzec. Wszystko tak naprawdę zależy od tego, jak będziemy stosować się do zaleceń urologa. Dotyczą one przede wszystkim:

• Przyjmowania płynów – powinniśmy przyjmować co najmniej dwa litry czystej i niefiltrowanej wody na dobę w regularnych odstępach czasowych. Dobrze by było także na stałe zacząć pić szklankę wody rano – bezpośrednio po oddaniu moczu, jak również w porze wieczornej – przed pójściem spać i w nocy – jeżeli wstajemy do toalety w celu oddania moczu.
• Ograniczenia spożycia mięsa – to z pewnością nie przypadnie do gustu wszystkim mięsożercom, ale warto ograniczyć spożywanie mięsa. Znajdują się w nim substancje, które niestety nie wpływają korzystnie na organizm. Przede wszystkim zakwaszają mocz, więc tym samym w znaczny sposób mięso przyczynia się do powstawania piasku w nerkach. Co więcej, dobrze by było także ograniczyć spożycie ryb, oczywiście tylko wtedy, jeśli jemy ich bardzo dużo.
• Ograniczenia używania soli – sól również może prowadzić do powstawania piasku w nerkach, a wszystko przez zawarty w soli sód. Wywołuje znacznie większe wydalanie wapnia z moczem, a to sprawia, że przyczynia się do tworzenia się złogów w postaci kamieni nerkowych.
• Nieuzasadnionego przyjmowanie wapnia i witaminy D – nie od dziś wiadomo, że na własną rękę nie wolno przyjmować żadnych preparatów. Jeśli bez konsultacji z lekarzem zaczniemy dostarczać organizmowi za duże dawki wapnia i witaminy D, to również możemy doprowadzić do tworzenia się piasku w nerkach.
• Wyeliminowania z diety pokarmów bogatoszczawianowych – z codziennej diety należy wyeliminować, a jeśli się nie da, to chociaż ograniczyć spożywanie czekolady, kawy, herbaty, orzechów, rabarbaru, szpinaku, truskawek i buraków. Warto również wykonać badanie na obecność szczawianów w moczu.

Niestety, ale problematyczne jest ustalenie podłoża kamicy nerkowej. Jednak mamy możliwość działać profilaktycznie i tym samym zmniejszymy ryzyko tworzenia się piasku w nerkach. Na pewno pomoże nam w tym picie odpowiedniej ilości płynów, a w szczególności, wtedy gdy zwiększa się zapotrzebowanie organizmu, np. przy upałach, w gorączce oraz przy ciężkiej pracy fizycznej, w gorączce.

Współżycie po porodzie to temat budzący wiele niejasności, przez co też bardzo często pojawiają się mity. Kiedy po porodzie można odbyć bezpieczny pierwszy stosunek? Jaką antykoncepcję można stosować po porodzie? Udzielamy odpowiedzi zarówno na te, jak i na wiele innych pytań.

Współżycie po porodzie jest bardzo ściśle połączone z pojęciem połogu, który trwa od 6 do… Czytaj dalej

Współżycie po porodzie to temat budzący wiele niejasności, przez co też bardzo często pojawiają się mity. Kiedy po porodzie można odbyć bezpieczny pierwszy stosunek? Jaką antykoncepcję można stosować po porodzie? Udzielamy odpowiedzi zarówno na te, jak i na wiele innych pytań.

Współżycie po porodzie jest bardzo ściśle połączone z pojęciem połogu, który trwa od 6 do 8 tygodni od narodzin dziecka. W tym czasie w organizmie kobiety zachodzi wiele procesów, przede wszystkim cofają się zmiany, które zaszły w czasie ciąży oraz porodu. Co się w takim razie zmienia? Głównie wygląd ciała, rany poporodowe powoli zaczynają się goić i rozpoczyna się laktacja. Również w narządach rozrodczych kobiety dużo się dzieje, jajniki ponownie zaczynają funkcjonować, na swoje miejsce powracają też narządy rozrodcze, a wraz z nimi miednica, pęcherz moczowy oraz jelita.

Pierwszy stosunek po porodzie i dolegliwości kobiet w połogu

Połóg jest ciężkim etapem dla wielu kobiet, więc warto, by w tym czasie miały wsparcie swoich partnerów, rodziny oraz położnych. Zestawia się na to kilka składników. Przede wszystkim pierwsze 6-8 tygodni po porodzie to czas, kiedy dochodzi do obkurczania macicy. Macica wraca do stanu sprzed ciąży, a organizm oczyszcza się z tkanek, skrzepów i innych odchodów połogowych. Niektóre kobiety w tym czasie muszą zmagać się z krwawieniem z dróg rodnych, gojeniem rany krocza po nacięciu podczas porodu lub też rany po zabiegu cesarskiego cięcia. Bardzo często kobiety skarżą się także na boleści i tkliwość piersi. Na skutek zmian hormonalnych spada u kobiet również odporność, przez co łatwiej je zranić emocjonalnie i mogą czuć się ciągle zmęczone.

Kiedy więc można znów współżyć po porodzie? Panowie muszą okazać trochę cierpliwości i wyrozumiałości dla swoich partnerek. Wszystko tak naprawdę zależy od kobiet, od ich stanu psychicznego i fizycznego. Nie zaleca się uprawiania seksu wcześniej niż 6 tygodni od porodu, pamiętajmy, że kobieta potrzebuje czasu na dojście do stanu, w jakim znajdowała się przed porodem. Zanim kobieta zdecyduje się na współżycie, powinna zgłosić się do ginekologa, by potwierdzić, że nie ma ku temu żadnych przeciwwskazań. Jest to także odpowiedni czas na to, by zacząć wzmacniać mięśnie dna miednicy, gdy wywierają ogromny wpływ na ulepszenie funkcji seksualnych po porodzie.

Współżycie po cesarce i porodzie naturalnym – kiedy warto skorzystać z pomocy?

Wątpliwościom nie podlega, że urodzenie dziecka przekłada się później na seksualność kobiet. Do najczęstszych nieprawidłowości sfery seksualnej u kobiet po porodzie można wymień:

• zaburzenia orgazmu,
• spadek zainteresowania seksem,
• maleje pożądanie,
• bolesne stosunku – głównie w konsekwencji ran krocza po porodzie,
• ograniczona ilość wydzieliny pochwowej,
• ból piersi.

Te wszystkie czynniki mogą wywierać wpływ na to, w jakim stanie fizycznym będzie kobieta po porodzie. Jednak nie tylko, ponieważ to pozostawia też piętno na zmianach hormonalnych, gdyż spada poziom estrogenu w okresie karmienia, a jest to hormon ponoszący odpowiedzialność za popęd płciowy. Może to mieć także wpływ na stany emocjonalne oraz kontakty z partnerem. Niektóre kobiety sądzą, że na rzadsze współżycie po porodzie wpływa też nagła zmiana stylu życia. W rodzinie pojawia się maleństwo, które absorbuje całą uwagę mamy, przez co też kobiety częściej chodzą zmęczone i nie mają ochoty na igraszki z partnerem. Za przyczynę spadku współżycia podaje się również lęk partnerek przed kolejną ciążą, poczucie, że jest się nieatrakcyjną dla partnera oraz brak pomocy przy opiece nad maleństwem.

Jak wskazują niektóre dane, około 40% kobiet powraca do aktywności seksualnej dopiero po upływie sześciu miesięcy od porodu i są to sytuacje, kiedy kobiety są świadome swoich problemów. Często nie są w stanie same sobie poradzić, więc może być konieczna konsultacja z lekarze. Niekiedy kończy się to także skierowaniem do psychologa oraz seksuologa, którzy są specjalistami z dziedzin obejmujących sfery seksualne.

Antykoncepcja po porodzie – o czym warto wiedzieć?

Kwestia współżycia po urodzeniu dziecka obejmuje również antykoncepcję po porodzie. Odpowiednim czasem na poruszenie tego tematu jest czas, zanim jeszcze maleństwo przyjdzie na świat. Kobieta ma wtedy bardzo dużo czasu, by przeanalizować wszystkie dostępne metody, które pozwalają ustrzec się przed kolejną ciążą. Dopiero po zapoznaniu się z każdą metodą, będzie można wybrać coś odpowiedniego dla siebie.

Co więcej, zdecydowana większość kobiet powraca do aktywności seksualnej jeszcze przed wizytą kontrolną u ginekologa w szóstym tygodniu po porodzie. U kobiet niekarmiących może pojawić się owulacja już w 25. dniu połogu.

Czy piwo faktycznie jest pomocne przy leczeniu kamicy nerkowej? Tego dowiesz się z poniższego artykułu!

Kamienie moczowodowe są złogami, które tworzą się z substancji chemicznych znajdujących się w moczu. Dolegliwość zapoczątkowuje się od piasku w nerkach, który z czasem zaczyna się łączyć i powstają kamienie nerkowe.

Co to jest kamica nerkowa?

Kamica nerkowa, występująca również pod nazwą kamicy moczowa, jest przypadłością, którą lekarze uznają za powszechne schorzenie. W rozpuszczonej formie moczu znajdują się różnego typu substancje chemiczne, a wśród nich na przykład szczawian lub fosforan wapnia, czasami także kwas moczowy i fosforan magnezowo-amonowy. U zdrowej osoby nie ma powodów do zmartwień, gdyż te wszystkie substancje się rozpuszczają, a następnie są wydalane z organizmu. Niestety już tak fajnie nie jest w przypadku osób cierpiących na kamicę nerkową, gdyż z tych substancji powstają kryształki (potocznie zwane „piaskiem w nerkach”). Wraz z upływem czasu, kryształki zaczynają się sklejać w większe gromady, aż tworzą się złogi, czyli właśnie kamienie nerkowe. Bardzo często można spotkać się z tym, że złogi tworzyły się latami i nie dawały znać o swojej obecności, więc do ich leczenie dochodzi dopiero, gdy pojawi się ostry atak kolki nerkowej.

Jak podają statystyki choroba pojawia się minimum raz w życiu u około 10% mężczyzn i 5% kobiet. Szacuje się także, że do pierwszego ataku kolki nerkowej dochodzi między 20. a 40. rokiem życia. Na podstawie tych danych łatwo można wywnioskować, że kamica nerkowa to przypadłość, na którą chorują najczęściej mężczyźni. Głównie dotyka to panów między 40. a 50. rokiem życia. Oczywiście to nie znaczy, że kobiety nie zachorują na kamicę nerkową, w grupie wysokiego ryzyka są panie między 50. a 70. rokiem życia. To jednak nie wszystko, gdyż zgodnie z danymi od specjalistów, u ponad połowy pacjentów, u których usunięto kamienie nerkowe, wystąpi nawrót po upływie około 5-10 lat od wystąpienia pierwszego napadu kolki nerkowej.

Główne objawy kamicy nerkowej:

• Kolka nerkowa – to najczęściej pojawiający się symptom kamicy nerkowej. Ból pojawia się nagle w okolicach nerek i jest bardzo silny. Większość kobiet nawet określiło, że ból jest bardziej intensywniejszy, niż ten, którego doświadczyły podczas naturalnego porodu. Kolka i dokuczliwy ból to skutek przemieszczania się kamienia lub kamieni z nerki do moczowodu.
• Nudności i/lub wymioty – kolce mogą współtowarzyszyć nudności oraz wymioty, ale ten symptom nie jest regułą i nie występuje u wszystkich chorych, choć trzeba przyznać, że jest regularny.
• Czerwony mocz – mocz również zmienia barwę, a wszystko przez obecność krwi.
• Pieczenie podczas oddawania moczu.
• Częste uczucie konieczności oddania moczu.
• Uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza.
• U mężczyzn – ból przemieszczający się do czubka prącia.

Piwo a kamienie nerkowe

Wśród osób zmagających się z kamieniami nerkowymi panuje przekonanie, że picie piwa wspiera nie tylko profilaktykę kamicy nerkowej, ale również pomaga w samym leczeniu. Ile jest w tym prawdy? W temacie „piwo a kamienie nerkowe” urolodzy postanowili zabrać głos i według nich, powinno się zachować ostrożność. Owszem, można spotkać się z informacjami, które sugerują pozytywny wpływ piwa, ale nie tylko jego, także wino odnosi sukcesy w prewencji kamicy nerkowej. Zastanawiasz się dlaczego? Ponieważ zarówno piwo, jak i wino podnoszą poziom filtracji nerkowej. Prowadzi to do rozcieńczenia moczu, więc o wiele prościej można wydalać znajdujące się w nim substancje chemiczne. Co nie znaczy, że teraz każdy z nas powinien codziennie sięgać po tego typu trunki. Pamiętajmy, że przez regularne picia piwa możemy doprowadzić do wystąpienia innych schorzeń – otyłości, zapalenia trzustki, marskości wątroby, a nawet uzależnienia alkoholowego.

Podstawowym elementem profilaktyki oraz leczenia kamicy nerkowej jest spożywanie zwiększonej ilości płynów w regularnych odstępach czasu. Należy je przyjmować w systemie cyrkadialnym, czyli okołodobowym. Cały proces polega na tym, że trzeba przyjmować małe ilości płynów (najlepiej jeśli to będzie czysta, filtrowana woda) w trakcie dnia – także bezpośrednio przed pójściem spać i tuż po tym, jak rano oddamy mocz. Pijąc wodę przed pójściem spać sprawiamy, że mocz się rozcieńcza na ten czas gdy będziemy odpoczywać.

Oto jak wygląda zalecane spożywania płynów:

• jedna szklanka wody (0,2-0,25 l) co około 1-1,5 godziny poza czasem snu,
• wypicie jednej szklanki wody tuż po oddaniu porannego moczu,
• wypicie jednej szklanki wody bezpośrednio przed pójściem spać.

Jeśli sięgniemy po piwo przy kamicy nerkowej, to faktycznie możemy wesprzeć jej leczenie, bo płyn rozcieńcza mocz. Jednak lekarze nie polecają systematycznego picia tego trunku jako rozwiązania prewencyjnego w kamicy nerkowej, ani tym bardziej jako sposobu leczenia. Rozważnym krokiem będzie za to sięgnięcie po czystą i filtrowaną wodę, picie jej w małych, ale częstych porcjach. Dodatkowo warto zadbać o dietę, powinna być zdrowa i zbilansowana. Warto ograniczyć spożycie białka zwierzęcego i soli sodowej. Działanie profilaktyczne wesprze również aktywność fizyczna oraz ograniczenie stresu.

Jakie symptomy daje to schorzenie, jak przebiega leczenie i co pomaga rozpuścić kamienie nerkowe?

Kamica nerkowa to całkiem pospolite schorzenie, które najczęściej występuje u osób w przedziale wiekowym 20 – 40 lat. Na temat częstotliwości jego występowania przeprowadzono badania i jak wskazują ich wyniki, z kamicą nerkową może borykać się co najmniej 10% światowego społeczeństwa.

Przyczyny kamicy nerkowej

Kamicę nerkową zaliczamy do chorób urologicznych. Wskutek jej wystąpienia, dochodzi do tworzenia się złogów w układzie moczowym. Najczęściej występują w postaci kryształków, powszechnie określanych kamieniami nerkowymi. Choć złożone mogą być z różnych substancji chemicznych, to u przeważającej ilości osób powstają ze szczawianów lub fosforanu wapnia.
Czynników, które mogą mieć wpływ na rozwój kamieni nerkowych, jest wiele. Do głównych przyczyn z pewnością możemy zaliczyć:
• wiek,
• płeć,

• zbyt duża masa ciała,
• niewłaściwą dietę,
• przyjmowanie zbyt małej ilości płynów,

• picie wody wysokomineralizowanej,

• ciepły klimat,
• występowanie innych chorób – chociażby nadczynność przytarczyc
• przebyte operacje,
• przyjmowanie zbyt dużej ilości witamin – między innymi witaminy C i D.

Jakie są najczęściej występujące symptomy kamicy nerkowej?

Nie każdy wie, że kamica nerkowa przez wiele lat może nie dawać żadnych symptomów. Co to właściwie znaczy? Niestety, ale chorzy nawet nie wiedzą, że dopadło ich to niezbyt przyjemne schorzenie.
Po czym poznać, że należy do grupy obarczonej kamicą nerkową? Do najczęściej występujących symptomów zalicza się boleści pojawiające się w odcinku lędźwiowym lub brzuchu. Doświadczanemu przez chorego bólowi mogą ponadto współtowarzyszyć wymioty lub nudności.
Innymi występującymi symptomami kamicy nerkowej mogą być: ból podczas oddawania moczu, konieczność częstego oddawania moczu, jak również uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza.

Odpowiednia dieta pomoże w walce z kamicą nerkową

Podstawowych sposobów na leczenie kamicy nerkowej jest kilka. Zaliczyć do nich można na przykład leczenie farmakologiczne, które opiera się na zażywaniu leków rozkurczowych i przeciwbólowych. Gdy ta terapia okaże się nieskuteczna, to wtedy wykorzystuje się leczenie operacyjne.
Każda osoba walcząca z kamicą nerkową może efektywnie wspomóc leczenie. Zastanawiacie się jak? Chociażby poprzez odpowiednią dietę. W diecie tej nie powinno również zabraknąć odpowiedniego nawodnienia organizmu, gdyż w ten sposób można doprowadzić do rozpadu kamieni nerkowych. W tym celu konieczne jest przyjmowanie około 2-2,5 litra płynów na dobę. Pamiętajmy również o tym, że musi to być woda filtrowana, gdyż tylko taka powodzeniem rozpuszcza kamienie nerkowe. Co więcej, wodę należy wypijać w niewielkich ilościach w równych odstępach czasowych przez całą dobę.
Należy przy tym zdecydowanie zrezygnować z picia soku grejpfrutowego, ponieważ jego spożycie może skutkować rozwojem choroby.
Z pewnością zmianie powinien ulec codzienny jadłospis. Przede wszystkim z diety warto wyeliminować takie produkty jak: sól, mięso, ryby (w tym śledzie, sardynki i szproty), czekoladę, truskawki, kawę, herbatę, orzechy, soczewice, groch i grzyby. Również powinno się całkowicie zrezygnować ze alkoholu i ograniczyć spożywanie produktów mlecznych.

Co skutecznie rozpuszcza kamienie nerkowe?

W profilaktyce kamicy nerkowej znaczącą rolę odgrywa dieta. Powinna być ona zbilansowana, bogata w dużą ilość owoców i warzyw, a w szczególności tych, które są bogatym źródłem błonnika. Również ważną funkcję pełni tutaj aktywność fizyczna i systematyczny ruch, gdyż to szansa na skuteczną ochronę przed tworzeniem się kamieni nerkowych i zachowanie odpowiedniej masy ciała.
Jak się okazuje, zioła również są dobrym rozwiązaniem, gdy chodzi o walkę z kamieniami nerkowymi. Wystarczy sięgnąć po sprawdzone i zalecane preparaty ziołowe, a pomogą rozpuścić kamienie nerkowe.

Kilka słów na podsumowanie

Bez wątpienia kamienie nerkowe mogą być problematyczną dolegliwością. Najczęściej obejmuje osoby w grupie wiekowej 20 – 40 lat, zarówno kobiety, jak i mężczyzn. Przynoszącą rezultaty formą walki z kamieniami nerkowymi może być zbilansowana dieta i odpowiednia dawka codziennego ruchu lub ulubionej aktywności fizycznej.

Swoje codzienne menu warto wzbogacić dużą ilość płynów. Najlepiej sprawdzi się filtrowana woda. Co więcej, można także sięgnąć po sok z wyciśniętej cytryny, który jak wykazano, również pomaga w rozpuszczaniu kamieni nerkowych. W diecie powinny przede wszystkim dominować owoce i warzywa, zwłaszcza te bogate w błonnik.

Jest też kilka aspektów, które należałoby wyeliminować. Przede wszystkim trzeba unikać zbyt dużej ilości soku grejpfrutowego, alkoholu, jak również mocnej herbaty i kawy. To jednak nie wszystko, z codziennego jadłospisu zdecydowanie powinna zniknąć także czekolada, truskawki, produkty mięsne oraz rośliny strączkowe. Również spożywanie mięsa i ryb należy ograniczyć. Sól wykazuje także negatywny wpływ i może prowadzić do tworzenia się kamieni nerkowych, dlatego powinniśmy zrezygnować z nadmiernego jej używania soli.

Poznaj dokładnie te schorzenie!

Nie bez powodu mówi się, że alergia jest schorzeniem cywilizacyjnym XXI wieku. Coraz więcej osób zmaga się z przejściowymi lub przewlekłymi alergiami. Jednym z rodzajów choroby jest tak zwana pyłkowica. Co ją charakteryzuje? Po czym ją rozpoznać i jak można leczyć schorzenie? Podpowiadamy!

Pyłkowica – nazywana także alergią pyłkową, nieżytem pyłkowym, katarem siennym oraz przeziębieniem czerwcowym – to schorzenie, z którym ludzie borykają się już od wieków. Pierwsze wzmianki o pyłkowicy pochodzą z 1565 roku. Pod nazwą tego schorzenia kryje się okresowe, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek. Czasami pojawiają się też dodatkowe symptomy i można do nich zaliczyć ataki astmy oskrzelowej i przypadłości układu pokarmowego oraz skóry. Schorzenie spowodowana jest uczuleniem na pyłek roślin, co nie znaczy, że każda napotkana roślina może spowodować alergię i być podłożem pyłkowicy. Podaje się, że z alergią na pyłki boryka się 20% ludności Europy, a zachorowalność w dalszym ciągu wzrasta. Jest to przede wszystkim zauważalne na terenach wielkomiejskich i rozwiniętych przemysłowo, które przez to są brudne.

Pyłkowica – przyczyny

Wylicza się, że dostępnych jest ponad 250 tys. rodzajów roślin i spośród ich wszystkich tylko mniej niż 100 jest w stanie wywołać pyłkowinę. Wszystko dlatego, że aby pyłek spowodował alergię, musi być zrealizowanych kilka warunków. Przede wszystkim chodzi o wiatropylność danej rośliny, produkcja pyłku w odpowiednio dużych ilościach, pospolitość pojawiania się na danym obszarze oraz lekkość, która pozwala na jego przemieszczanie nawet na większe odległości. W Polsce pylenie roślin dzielone jest na cztery fazy i podczas nich stężenie pyłków określonych gatunków jest bardzo wysokie:
faza wczesnowiosenna – okres pylenia zaczyna się od połowy lutego i trwa do połowy maja; w tym czasie pylą przede wszystkim brzozy, dęby, leszczyny, olchy i topole,
faza późnowiosenna – okres pylenia rozpoczyna się od połowy maja i trwa do początku czerwca; w tym okresie pyli między innymi jodła i sosna,
faza letnia – tutaj okres pylenia zaczyna się od końca maja i trwa do połowy lipca; wówczas pylą przede wszystkim trawy,
faza jesienna – pylenie rozpoczyna się od połowy lipca i trwa do końca września; w fazie jesiennej pylą chwasty, w tym również bylica, która najmocniej uczula.

Po czym poznać alergię na pyłki?

Z rozpoznaniem u siebie pyłkowicy raczej nikt nie powinien mieć problemów, gdyż jej objawy są dość specyficzne. Pierwsze objawy choroby pojawiają się zwykle ze strony oczu i przyjmują formę dokuczliwego świądu, łzawienia, przekrwienia spojówek oraz obrzęku powiek. Później przychodzą także ataki kichania wraz z intensywnym, wodnistym wysiękiem z nosa. Czasami również może pojawić się świąd i zatkanie nosa. Tego typu symptomy alergii na pyłki zwykle poprzedzane są boleściami głowy, podwyższoną temperaturą ciała, uczuciem rozbicia i zmęczeniem. Tylko w nielicznych przypadkach u osób chorych pojawiają się ataki pokrzywki, dychawicy oskrzelowej czy symptomy żołądkowo-jelitowe (takie jak bóle brzucha, biegunki, wymioty). Co istotne, wszystkie objawy pyłowicy występują tylko okresowo. Choć zdarza się, że wraz z upływem czasu przypadłość u niektórych chorych stopniowo wydłuża się z okresu alergicznego, aż do momentu, gdy przeobraża się w postać całoroczną. W takich sytuacjach mogą pojawiać się dodatkowo powracające infekcje bakteryjne i wirusowe górnych dróg oddechowych.

Diagnostyka i leczenie alergii na pyłki

Pyłkowica jest chorobą, więc również wymaga odpowiedniej diagnostyki. W takim przypadku należy zgłosić się do lekarza. Na diagnostykę pyłkowicy składa się: badanie przedmiotowe (internistyczne oraz laryngologiczne), jak również testy skórne, które pozwalają ocenić skórnej reakcji alergicznej z udziałem przeciwciał IgE. Bardzo często wykonywane są również badania laboratoryjne, a wśród nich cytologia błon śluzowych nosa, badanie poziomu całkowitego IgE w surowicy oraz ocena eozynofilii we krwi obwodowej. Poza tym wykonuje się też próby prowokacyjne – donosowe, dospojówkowe i dooskrzelowe).

Jeśli chodzi o leczenie alergii na pyłki to jest ono bardziej złożonym procesem. W związku z tym leczenie schorzenie dzielimy na:
leczenie przyczynowe – leczenie przyczynowe polega na eliminacji alergenu z otoczenia chorego, w tym celu może być na przykład konieczne omijanie terenów, na których występują określone alergeny wziewne, jak również potrzebne będzie stosowanie filtrów w domu bądź samochodzie, ograniczenie wychodzenia w domu w czasie, kiedy dane rośliny pylą,
leczenie objawowe – jego celem jest, by złagodzić pojawiające się symptom, przede wszystkim polega na przyjmowaniu określonych leków przeciwhistaminowych, przeciwanafilaktycznych, kortykosteroidów lub środków obkurczających błony śluzowe nosa,
leczenie wspomagające – leczenie wspomagające opiera się na wykorzystaniu zabiegów chirurgicznych, a wszystko po to, by u chorego poprawić drożność nosa i zmniejszyć symptomy wtórne, takie jak przewlekły wyciek z nosa, osłabienie węchu, bóle twarzy lub głowy.

Po czym go poznać i jak leczyć?

Co to jest refluks?

Choroba refluksowa przełyku, często nazywana także refluksem żołądkowo-przełykowym lub refluksem żółciowym, to sytuacja, gdy treść żołądkowa wraca do przełyku. W trakcie połykania, dolny zwieracz przełyku (grupa mięśni umiejscowionych w dolnej części) rozluźnia się, dopuszczając cieczy spadek do żołądka. Później znów. Się zamyka Jeśli dochodzi do rozluźnienia zwieracza w nieodpowiedni sposób lub gdy jest wycieńczony, to treść żołądkowa może cofać się do przełyku. Płyn ten sprawia, że podrażniona zostaje jego łagodna błona śluzowa, co w konsekwencji powoduje jej usterki, stan zapalny oraz regularnie pojawiające się zgagi. W treści pokarmowej zazwyczaj znajdują się kwasy oraz pepsyna (enzym wpływający na rozkładanie białek), które wytwarzane są w żołądku. W cofającym się do przełyku płynie często znajduje się także żółć. To te konkretne substancje ponoszą odpowiedzialność za wytwarzanie patologicznych zmian w przełyku.

Symptomy refluksu

• Zgaga – pojawia się pieczenie w okolicach klatki piersiowej, które następnie rozprasza się w gardle i sprawia, że u ustach pojawia się kwaśny smak
• Bóle w klatce piersiowej
• Dysfagia – zauważalne problemy z przełykaniem
• Wyczuwalne guzki w gardle
• Suchy kaszel
• Chrypa i ból gardła
• Nudności
• Zwracanie pokarmu lub kwaśnego płynu

Czynniki ryzyka refluksu

Do pojawienia się refluksu mogą się przyczynić:

• 
 Otyłość
• Cukrzyca
• Astma
• Choroby tkanki łącznej (na przykład twardzina)
• Przepuklina rozworu przełykowego
• Ciąża
• Palenie
• Opóźnione opróżnianie żołądka

Możliwe powikłania refluksu

• Zwężenie przełyku – defekt komórek w dolnej części przełyku wystawionego na wpływ kwasu żołądkowego skutkuje tworzeniem zrostów, które wywołują kłopoty w połykaniu
• Owrzodzenie przełyku – defekty przełyku spowodowane przez niebezpieczne substancje obecne w treści żołądkowej doprowadzają do tworzenie wrzodów, które mogą krwawić oraz wywoływać boleści w trakcie przełykania
• Przełyk Barretta – modyfikacje w strukturze nabłonka przełyku, które podnoszą ryzyko pojawienia się nowotworu
• Zapalenie płuc
• Uporczywy kaszel oraz astma
• Zapalenie gardła i krtani
• Obecność płynu w zatokach przynosowych i uchu środkowym
• Refluks u niemowląt może być przyczyną bezdechu sennego.

Diagnoza refluksu

Chorobę refluksową można bardzo łatwo zdiagnozować, wystarczy zwrócić uwagę na odczuwalne objawy. Aby jednak lekarz mógł postawić prawidłową diagnozę i ustalić poziom rozwoju refluksu, z pewnością zleci przeprowadzenie kolejnych badań. Zazwyczaj wykonuje się testy, które pozwalają ustalić ilość kwasu zawartego w przełyku. W tym celu umieszcza się cewnik w przełyku i podłącza do urządzenia monitorującego. Czasami też testy przeprowadzane są podczas badania endoskopowego. Niekiedy lekarz może zalecić też prześwietlenia górnej części układu pokarmowego lub biopsję tkanki przełyku.

Leczenie refluksu

Refluks i będące jego następstwem zapalenie przełyku to choroby przewlekłe potrzebujące stałej kontroli. Nawet jeśli wskutek zażywanych preparatów nabłonek przełyku naprawi się, infekcja może wrócić w przeciągu kilku miesięcy. Przy leczeniu refluksu bardzo ważne jest stosowanie diety, gdyż obniża ryzyko cofania się treści pokarmowej. Cofanie treści pokarmowej najmocniejsze jest w ciągu dnia, obarczony schorzeniem przebywa w pozycji pionowej. Występuje wtedy większe prawdopodobieństwo, że płyn w wyniku grawitacji wróci do żołądka. Co więcej, w trakcie aktywności systematycznie połykana jest ślina, a każde przełknięcie skłania treść żołądkową do powrotu na swoje miejsce. Nareszcie wchodzący w skład śliny wodorowęglan neutralizuje wpływ kwasów. Choroba refluksowa jest o wiele groźniejsza, gdy zwiększa się jej intensywność w nocy. Wtedy też na treść żołądkową nie wpływa siła grawitacji, przełykanie zatrzymuje się, a ilość produkowanej śliny jest znacznie mniejsza. W konsekwencji podnosi się ryzyko wystąpienia groźnych uszkodzeń przełyku. 
Leczenie farmakologiczne opiera się na stosowaniu leków, które sprawią że kwas żołądkowy się zobojętni i spadnie ilość jego wytwarzania, a także leków, które wspomogą gojenie podrażnionej błony śluzowej oraz wzmocnią mięśnie zwieracza przełyku. Jeśli zastosowanie takiego rodzaju terapii nie pomoże, to może być konieczna interwencja chirurgiczna.

Zapobieganie refluksowi

Z pewnością prowadzenie zdrowego stylu życia pomoże zmniejszyć ryzyko zachorowania. Niestety, ale codzienna dieta w refluksie musi być dość restrykcyjna. Należy unikać spożywania produktów, które będą prowokować zbytnie rozluźnienie mięśni zwieracza przełyku. W tym celu warto zrezygnować z tłustych potraw, czekolady, alkoholu, nikotyny oraz kofeiny. Do podrażnienia błony śluzowej przełyku przyczyniają się też ostre przyprawy i sosy, napoje gazowane, soki oraz owoce cytrusowe. Refluks u dzieci bardzo często powodowany jest przez alergizujące pokarmy. Dlatego warto obserwować, czy symptomy nie przybierają na sile po podaniu konkretnych produktów. Również niektóre lekarstwa, a wśród nich pigułki antykoncepcyjne oraz leki na osteoporozę, mogą powodować zgagę oraz refluks.

Czym grozi i po czym ją rozpoznać?

Czym jest skolioza?

Skolioza jest bocznym skrzywieniem kręgosłupa, który przybiera kształt litery „C” bądź „S”. Skolioza zazwyczaj objawia się w czasie skoku pokwitaniowego. Do jej powstania może dojść w odcinku piersiowym, wtedy mówimy o skoliozie prawostronnej, bądź w odcinku lędźwiowym i jest to skolioza lewostronna.
W przeważającej ilości przypadków jest to delikatna przypadłość. Jednak u niektórych dzieci może pojawić się deformacja kręgosłupa, która wraz z upływem czasu staje się coraz bardziej dokuczliwa. Ciężka postać skoliozy piersiowej może przerodzić się w stałe inwalidztwo lub w znaczący sposób utrudniać prawidłową pracę płuc, gdyż krzywizna ogranicza powierzchnię w okolicach klatki piersiowej.

Objawy skoliozy

W przypadku skoliozy kręgosłupa charakterystyczne jest 
nadmierne wycięcie kręgosłupa w jednym z jego odcinków, które przyczynia się zaburzenia równowagi i przesuwa środek ciężkości ciała. U osób ze skoliozą można zaobserwować:
Jedna łopatka jest o wiele bardziej widoczna niż druga
Skrócenie jednej nogi – podczas gdy druga noga jest dłuższa
Nierówna wysokość ramion lub bioder
Wystający z jednej strony pleców garb (tak zwany garb żebrowy) – powstaje on na skutek wypchnięcia przez kręgi żeber
Niesymetryczne wcięcie w talii – po jednej stronie tułowia jest bardziej widoczne niż po drugiej stronie
W poważniejszych przypadkach może pojawić się również ból pleców oraz zaburzenia w funkcjonowaniu serca lub płuc.

Przyczyny i czynniki ryzyka skoliozy

Skolioza może być wadą wrodzoną kręgosłupa, chociażby przez zrosty żeber, zespół Sprengla lub krąg klinowy. Tak naprawdę stanowi ona około 2/3 wszystkich przypadków wrodzonych wad kręgosłupa i bardzo często współtowarzyszy innym wadom, jak na przykład wrodzonym wadom serca czy wrodzonym wadom układu moczowo-płciowego.
Do rozwinięcia się skoliozy nabytej mogą przyczyniać się różnice długości kończyn, przepuklina krążka międzykręgowego oraz guzki kości. Boczne skrzywienie kręgosłupa może pojawić się także u osób borykających się z porażeniem mózgowym lub dyskofią mięśniową. W tym przypadku skolioza jest konsekwencją nieodpowiedniego rozwoju mięśni z powodu zmian neurologicznych.
Jak się okazuje skolioza może także wystąpić po chorobach opłucnej oraz po przebytych operacjach na klatce piersiowej, które były przeprowadzane w okresie wzrastania (tak zwana skolioza torakogenna).
Choć skolioza kręgosłupa może być wrodzona lub sprowokowana takimi czynnikami jak przebyte schorzenia, to w przeważającej większości przypadków powody jej powstania nie są jasno określone. Jej symptomy można zaobserwować w każdym wieku, jednak zazwyczaj rozpoznaje się ją u dzieci, które ukończyły 10. rok życia. Co ważne, pojawienie się skoliozy z dwukrotną częstotliwością zauważa się u dziewczynek niż u chłopców. Rozwinięciu skoliozy służyć mogą także obrażenia oraz infekcyjne zapalenia kręgosłupa. Ryzyko podnosi także historia rodzinna, w której zarejestrowano przypadki pojawienia się bocznego skrzywienia kręgosłupa.

Możliwe powikłania skoliozy

Uszkodzenia płuc i serca – klatka piersiowa może uciskać te organy, powodując utrudnienia w swobodnym biciu serca, oraz doprowadzając do trudności z oddychaniem
Przewlekłe bóle pleców
Nieatrakcyjny wygląd – nie da się ukryć, że postępująca skolioza powoduje dostrzegalne przeobrażenia w wyglądzie zewnętrznym, można zauważyć nierówne ramiona, uwydatnione żebra lub skrzywienie bioder

Rozpoznanie skoliozy

Lekarz może zdiagnozować skoliozę dzięki badaniu fizykalnemu. Polega ono na analizie krzywizny kręgosłupa podczas przeprowadzania bardzo prostych czynności, jak na przykład stanie w pozycji prostej czy pochylania się do przodu. Lekarz dzięki temu może rozpoznać, jaki typ skoliozy idiopatycznej pojawił się u pacjenta. Bardzo często zaleca się także wykonanie prześwietlenia, bo dzięki niemu lekarz uzyska precyzyjny obraz skrzywienia kręgosłupa. W razie przypuszczenia obecności innych dolegliwości, które doprowadziły do skoliozy (na przykład nowotworu), lekarz może zalecić bardziej szczegółową diagnostykę.

Leczenie skoliozy

Z reguły leczenie skoliozy nie jest wymagane. Czasami dzieci borykające się ze skoliozą zmuszone są do noszenia specjalnej szyny, która hamuje pogłębienie skrzywienia kręgosłupa. Jednak trzeba liczyć się z tym, że może być potrzebna operacja skoliozy. Obowiązkowym elementem terapii jest systematyczna gimnastyka korekcyjna. Dzięki ćwiczeniom w skoliozie można uzyskać i umocnić manierę utrzymania odpowiedniej pozycji ciała. Dodatkowo wzmacnia mięśnie brzucha oraz pleców, które pomagają w tym.

Zapobieganie skoliozie

Z racji tego, że specjaliści nie są w stanie określić źródła pochodzenia tej przypadłości, nie ma też pewnego rozwiązania na to, by ustrzec się przed skoliozą. Można jednak podjąć starania, które zminimalizuję ryzyko wystąpienia skrzywienia kręgosłupa. Aby zachować zdrowy kręgosłup bardzo ważny jest ruch. Długotrwałe przebywanie w pozycji siedzącej lub stojącej sprawia, że zaczynamy się garbić i utrwalmy złą postawę ciała. Warto też natężać mięśni brzucha oraz pleców, ponieważ to właśnie one wspierają kręgosłup.