Po co warto sięgać, by wzmocnić układ immunologiczny?

Do najczęściej występujących symptomów spadku odporności organizmu zaliczamy osłabienie, bóle głowy i mięśni, przewlekłe zmęczenie oraz psychiczne rozbicie. Mamy jednak do dyspozycji wiele banalnych i naturalnych rozwiązań, które pomogą wzmocnić układ immunologiczny.

Jakie są powody osłabienia organizmu?

Nagłe zmiany pogody, zbyt duży natłok obowiązków w pracy oraz niedobór słońca mogą sprawić, że organizm się roztroi. Co jeszcze sprawia, że zaczynamy chorować?

• nieodpowiednie odżywianie,
• stres,
• brak odpowiedniej ilości snu i odpoczynku,
• mała aktywność ruchowa,
• palenie papierosów,
• picie alkoholu,
• zażywanie narkotyków.

Całe szczęście w dużym stopniu to my sami możemy wpłynąć na odporność swojego organizmu, wystarczy pobudzić go do produkcji większej ilości przeciwciał i leukocytów, a także wytwarzania makrofagów (komórek chroniących organizm przed ciałami obcymi), które zlokalizowane są w krwiobiegu.

Jak działa układ odpornościowy?

Każdy z nas rodzi się z odpornością wrodzoną, zwaną również nieswoistą. Wraz z upływem czasu, na podstawie nawyków, wytwarza się odporność nabyta. I co ciekawe, im częściej mamy styczność z mikroorganizmami, tym odporność będzie większa. Komórki odpornościowe umiejscowione są w grasicy, białych ciałkach krwi (limfocytach T i B), szpiku kostnym, węzłach chłonnych i wspomnianych już wcześniej makrofagów. Komórki odpornościowe żyją tylko trzydzieści sześć godzin i mają skłonność do odnawiania się. Cały mechanizm układu odpornościowego będzie działał bez zarzutu pod warunkiem, że o niego zadbamy w odpowiedni sposób. W jaki sposób można oddziaływać na odporność?

• zaszczepić się,
• dbać o prowadzony styl życia,
• zadbać o prawidłową dietę.

Bez wątpienia dobra dieta jest tutaj szczególnie ważna, gdyż nie tylko dostarczymy organizmowi wszystkich potrzebnych składników odżywczych, ale także podbudujemy swój układ odpornościowy. Jeśli chcemy się dobrym zdrowiem i pełną aktywnością przez długie lata, trzeba dbać o wszystkie aspekty życia i profilaktykę.

W jaki sposób można wzmocnić organizm?

Z pewnością wielu z Was zastanawia się, w jaki więc sposób można podnieść swoją odporność. Jak wiadomo, w jelitach również znajdziemy bardzo dużo komórek odpornościowych, dlatego zdrowe odżywianie tak mocno jest powiązane z odpornością. Rozwiązania nie trzeba więc szukać daleko, gdyż kluczem do sukcesu jest zdrowa i zbilansowana dieta. Komponując codzienne menu, warto zwrócić uwagę na to, by w posiłkach panowała równowaga pomiędzy witaminami i minerałami. Najistotniejsze są warzywa i owoce, które zawierają :

• witaminę C – pod dostatkiem jej w natce pietruszki, jarmużu, chrzanie, czerwonej papryce, szpinaku, brukselce, czarnej porzeczce, cytrynach, pomarańczach, poziomkach, truskawkach, kiwi i grejpfrutach;
• ß-karoten – beta-karotenu należy szukać przede wszystkim w marchewce, natce pietruszki, szpinaku, jarmużu, szczawiu, szczypiorku, czerwonej papryce, boćwinie, melonach, morelach, brzoskwiniach i śliwkach;
• witaminy z grupy B, witaminy A, E i składniki mineralne (m.in. selen, magnez, siarkę, żelazo oraz olejki eteryczne) – ich źródłem są przede wszystkim warzywa cebulowe, a zaliczyć do nich można: cebulę, czosnek, szczypiorek i por;
• witamina D3 – jej źródłem jest tran i tłuste ryby morskie (na przykład śledź, łosoś, sardynka). Innym rewelacyjnym źródłem tej witaminy jest naturalne światło słoneczne, przede wszystkim w okresie od kwietnia do września.

Po jakie produkty sięgnąć, by wzmocnić układ immunologiczny?

1. Kiszonki – to naturalne rozwiązanie, które wykorzystuje się do konserwacji żywności i wytwarzania witaminy C. Cukier prosty rozkłada się na kwas mlekowy, który pozwala na mnożenie przyjaznych bakterii jelitowych i ochrania jelita przed bakteriami gnilnymi.

2. Produkty mleczne (jogurty, kefiry, maślanki) – produkują fermentowane korzystne bakterie mlekowe, które chronią mikroflorę jelit przed chorobotwórczymi bakteriami i wirusami.

3. Źródło nienasyconych kwasów tłuszczowych Omega-3 – przede wszystkim chronią organizm przed infekcjami, ale także pozwalają wzmocnić komórki odpornościowe. Warto sięgnąć po tłuste ryby morskie (w tym na przykład po sardynki, makrele, śledzie, tuńczyka i łososia), orzechy, olej lniany i rzepakowy.

4. Produkty bogate w cynk – dzięki spożywaniu produktów bogatych w cynk, można stworzyć naturalną barierę dla wolnych rodników i wesprzeć mnożenie odpornościowych limfocytów T. Cynku jest pod dostatkiem w czerwonym mięsie, roślinach strączkowych, szpinaku, orzechach i produktach pełnoziarnistych.

5. Selen i żelazo – selen mobilizuje do pracy limfocyty T, a zbyt niska zawartość żelaza wpływa na niedokrwistość, która niestety obniża odporność. W celu uzupełnienia niedoboru selenu i żelaza, warto sięgnąć po podroby, ryby, produkty zbożowe i rośliny strączkowe.

Prawidłowe odżywianie, jak również odpowiedni dobór witamin i minerałów są kluczem do wzmocnienia układu immunologicznego. Mimo tego nadal nie jest jasno określone, jaką rolę pełnią poszczególne składniki pokarmowe w regulacji odporności.

Co można wykorzystać, by zapewnić sobie szybkie zaśnięcie oraz spokojny sen przez całą noc?

Herbata pomagająca w zaśnięciu – jakie zioła wykorzystać do jej przygotowania, by zadziałała i zapewniła nam błyskawiczny i spokojny sen? W medycynie naturalnej wymienia się kilka środków roślinnych, które potrafią w skuteczny sposób wyciszyć i choć w dalszym ciągu opinie na temat ich skuteczności są rozbieżne, w sytuacjach, gdy występują trudności z bezsennością, można je przetestować.

Rumianek, kozłek, melisa i inne naturalne herbatki na sen

Wykazują właściwości uspokajające, pomagają niwelować napięcie, a poza tym mają bardzo przyjemny zapach – właśnie takie właściwości sprawiają, że niektóre zioła cieszą się ogromnym zainteresowaniem wśród osób szukających dobrych środków, które zapewnią spokojny sen. Jeśli więc stresująca praca czy natłok codziennych obowiązków skutkują tym, że masz problemy z ukojeniem nerwów i nie możesz przespać spokojnie całej nocy, możesz sięgnąć po naturalne środków. Na liście ziół ułatwiających zasypianie, które cieszą się największą popularnością, znajdziemy między innymi:

1. Rumianek

W lecznictwie to właśnie rumianem jest jedną z najdłużej stosowanych roślin i do dzisiaj cieszy się opinią środka, które w żaden sposób nie zagraża ludzkiemu życiu. Nie każdy ma tego świadomość, ale rumianek wykazuje wiele dobroczynnych właściwości. Przede wszystkim jest skutecznym pomocnikiem w dolegliwościach żołądkowych, schorzeniach dróg moczowych, jak również w zaburzeniach na tle nerwowym, np. przy nerwicy, stanach lękowych oraz właśnie w przypadku bezsenności.

2. Melisa

Na melisie przeprowadzono różnego typu badania i niektóre z nich wskazują, że napar z właśnie tej rośliny ułatwia zasypianie, obniża poziom lęku oraz wspiera redukcję schorzeń przewodu pokarmowego na tle nerwowym. Zaleca się jej stosowanie zrównież w połączeniu z miętą.

3. Kozłek lekarski (waleriana)

Wśród ziół kozłek lekarski uznany został za środek, który pomaga w walce ze stresem, potrafi uspokoić oraz przyśpieszyć zasypianie. Co więcej, dzięki niemu można nawet wydłużyć czas snu w nocy, więc można go wykorzystać jako naturalny zamiennik leków nasennych.

4. Lawenda

Lawenda zasłynęła ze swojego wyjątkowego zapachu, który ma dzięki obecności w jej składzie olejków eterycznych. Już samo przebywanie w pomieszczeniu gdzie umieszczono lawendą, pozwala się zrelaksować, dlatego też po olejki bardzo chętnie sięgają producenci kosmetyków do kąpieli, a sporządzane z niej napary mogą wykazywać działanie przeciwlękowe i kojące.

5. Chmiel

Bez wątpienia chmiel kojarzy się większości z nas z piwem, ale wystarczy zasięgnąć trochę informacji, by dowiedzieć się, że na rynku jet on również dostępny w formie suplementu z wyciągiem z szyszek chmielu oraz jako herbatka na sen. Pogląd odnośnie do uspokajającego działania chmielu wynosi się z obserwacji jego zbieraczy, u których wykryto nadmierną senność oraz ogólne zmęczenie. Jak do tej pory działanie chmielu w tym zakresie nie zostało jeszcze potwierdzone badaniami, a mimo tego i tak zalicza się do cieszących się ogromnym zainteresowaniem środków, które stosują osoby zmagające się z wszelkiego typu problemami ze snem.

Nie wykluczone, że w niedalekiej przyszłości pojawią się kolejne doniesienia odnośnie do kolejnych roślin, które również wykażą działanie w walce z bezsennością. Jak na razie naukowcy postanowili bliżej przyjrzeć się pieprzowi metystynowemu (Kava) – krzewowi, który spotkać można w klimacie tropikalnym. Wykorzystuje się go do przygotowywania napoju o właściwościach odprężających oraz rozleniwiających. Innym przykładem badanego środka jest męczennica cielista, która pomaga obniżyć poziom stresu, stany lękowe oraz zapewnia spokojne zasypianie. Biorąc pod uwagę rozległe występowanie trudności z zasypianiem w obecnych czasach, nowe badania w kategorii skuteczności popularnych i mniej popularnych środków roślinnych z pewnością wywołają ogromne zainteresowanie.

O czym powinno się pamiętać przed zastosowaniem herbatki oraz suplementu na sen?

Herbatki ziołowe na spanie mogą okazać się skuteczne, lecz zawsze trzeba pamiętać o zachowaniu bezpieczeństwa. Dlaczego? Ponieważ niektóre spośród środków naturalnego pochodzenia przez nieuwagę mogą wejść w interakcję z lekami lub suplementami, które zażywamy. Zanim więc sięgniemy po nowe zioła na sen, a przyjmujemy suplementy, leki lub borykamy się z jakimiś chorobami, powinniśmy najpierw zebrać jak najwięcej na ich temat informacjami. Ponadto należy się dostosować do wskazówek producenta, przyjmować je zgodnie z zaleceniami i nigdy nie przesadzać z ilością spożywanego naparu. W razie wątpliwości warto także skonsultować się ze swoim lekarzem, bo przecież chcemy sobie pomóc w naturalny sposób, a nie zaszkodzić.

Co to jest bezsenność?

Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych definiuje bezsenność jako zbyt małą ilość i/lub jakość snu, z którą mamy do czynienia minimum trzy razy w tygodniu i gdy ten stan utrzymuje się co minimum przez miesiąc. Kluczowym argumentem jest tutaj między innymi pogorszenie ogólnego samopoczucia oraz funkcjonowania w ciągu dnia, które jest skutkiem zaburzeń snu.

Po czym go rozpoznać i jak zapobiec jego powstaniu?

Co to jest kaszak?

Kaszak to nic innego jak torbiel, do którego powstania dochodzi pod powierzchnią naskórka. Co ważne, nie jest to twór patologiczny. Kaszaki występują w różnych miejscach ciała, lecz najczęściej spotkać je można na twarzy, szyi oraz tułowiu. Bardzo często przypadłość sięga też sfer intymnych, a kaszaki można zaobserwować na przykład na wargach sromowych. Kaszak rozwija się bardzo wolno, zazwyczaj też nie powoduje boleści. Tylko w rzadkich przypadkach konieczne jest leczenie dolegliwości, jednak w zależności od umiejscowienia może szpecić lub powodować dyskomfort, więc wtedy można zgłosić się do lekarza w celu jego usunięcia. Trzeba liczyć się też z tym, że kaszak może pęknąć, to wtedy warto zgłosić się do lekarza.

Objawy kaszaka

• Wypukłości pod skórą – wystąpienie małych i okrągłych, ale zauważalnych wypukłości pod skórą na twarzy, szyi lub tułowiu.
• Ropny wyciek – lepki i cuchnący wyciek ropny o żółtym zabarwieniu, który sączy się z torbieli.
• Zaczerwienie i obrzęk w okolicy chorobowo zmienionego miejsca.

W jaki sposób powstaje kaszak?

Nasz naskórek składa się z delikatnej powłoki ochronnej, której komórki bez przerwy się złuszczają. Do powstania torbieli dochodzi zazwyczaj, gdy komórki nabłonkowe nie usuwają się, a wręcz przeciwnie, wchodzą w gruntowne partie skóry. Tam zmianie ulega ich struktura, powstają się bariery torbieli, do której środka emitują białka keratynowe. Ta dysfunkcja w obszarze cyklu istnienia komórek skóry może być konsekwencją usterką mieszka włosowego lub gruczołu łojowego.

Czynniki ryzyka kaszaka

Do czynników ryzyka wystąpienia kaszaka zaliczyć można:

• Przebyty okres dojrzewania.
• Pokonane zmiany trądzikowe.
• Pojawienie się mało popularnych schorzeń genetycznych.
• Zranienia skóry.

Rozpoznanie kaszaka

Zazwyczaj lekarz jest w stanie rozpoznać kaszaka na postawie obserwacji widocznych zmian skórnych, więc nie są potrzebne żadne dodatkowe badania. Wyjątkowo w razie wątpliwości lub podejrzenia zmiany o charakterze nowotworowym, lekarz może zadecydować o pobraniu próbki z obrębu kasza i poddaniu go dogłębnej analizie laboratoryjnej.

Leczenie kaszaka

Większość osób z kaszakiem nie będzie wymagała żadnej pomocy medycznej i to dotyczy przypadków, gdy torbiel nie przyczynia się do wystąpienia dolegliwości lub problemów kosmetycznych. Codziennego funkcjonowania na pewno nie zakłóca kaszak na plecach ani na głowie, więc lekarz nie podejmuje żadnego leczenia. Niestety bardziej problematyczne są kaszaki na oczach, które mogą utrudniać widzenie oraz te umiejscowione na twarzy, ponieważ mogą wyglądać nieestetycznie. W tych przypadkach terapia może być konieczna, a lekarz może zalecić przeprowadzenie zabiegu.

Usuwanie kaszaków wykonywane jest z wykorzystaniem jednej z niżej wymienionych metod:

• Iniekcja – jest to zabieg, który polega na wstrzyknięciu do jego środka lekarstwa zmniejszającego obrzęk i stan zapalny.
• Drenaż – w tej metodzie nacina się torbiel i wyciska zawartość. Co ważne, przy tej metodzie kaszaki mają skłonność do nawrotów.
• Zabieg chirurgiczny – zabieg polega na nacięciu zmiany i usunięciu jej zawartości wraz z torebką. Ta metoda sprawia, że nawrót kaszaka bardzo rzadko następuje. Zabieg przeprowadzany jest w miejscowym znieczuleniu.
• Krioterapia (wymrażanie) – podczas krioterapii kaszak jest kilkukrotnie zamrażany i rozmrażany, co prowadzi do zniszczenia jego tkanki. Ten rodzaj zabiegu przeprowadzany jest miejscowo.
• Laser – przy pomocy emitowanego przez laser światła kaszak zostaje wysuszony.

Możliwe powikłania

• Stan zapalny – kaszaki w większość przypadków nie sprawiają dyskomfortu, ale czasami może dojść do stanu zapalnego. Wtedy kaszak robi się napuchnięty i przy dotyku można odczuwać ból.
• Pęknięcie – pęknięcie narośli z reguły doprowadza do wystąpienia zakażenia. Jeśli tak się stanie, natychmiast trzeba zgłosić się do lekarza, bo potrzebować będziemy leczenia.
• Dokuczliwość – o ile torbiele na plecach i na głowie nie przeszkadzają w codziennym funkcjonowaniu, tak już na przykład te zlokalizowane na wrażliwych partiach ciała mogą sprawiać problemy. Na przykład kaszaki umiejscowione na narządach płciowych mogą wywoływać boleści podczas oddawania moczu lub stosunku płciowego.
• Choroby nowotworowe – czasami może się zdarzyć, że w następnie torbieli pojawia się rak skóry. Jest to rzadkość, ale warto zachować ostrożność i jeśli pojawi się kaszak, można zgłosić się do lekarza, by zbadał narośl.

Zapobieganie kaszakowi

Aby ograniczyć ryzyko pojawienia się zmian skórnych w formie kaszaków, trzeba przede wszystkim dbać o higienę. Również istotne jest to, w jaki sposób pielęgnujemy swoją skórę. Wszelkiego typu skaleczenia powinnyśmy dokładnie przemywać i chronić przed wszystkim, co mogłoby doprowadzić do infekcji. Pamiętajmy, że zapchane gruczoły łojowe, jak również niedoleczone stany zapalne skóry oraz brak zainteresowania powstałymi na skórze zranieniami(brak odkażenie) może sprawić, że w przyszłości wystąpią nieprawidłowości w pracy komórek skóry i zaczną tworzyć się torbiele.

Jakie daje symptomy i jakie są czynniki ryzyka?

Czym jest kiła?

Kiła jest infekcją spowodowaną przez bakterie. Zazwyczaj przenosi się ją drogą płciową. Kiła prowadzi do wystąpienia dokuczliwego owrzodzenia w obrębie genitaliów, odbytu, ale również ust. Do przeniesienia kiły dochodzi przez styczność ze skórą lub błoną śluzową, które zdążyły już zająć chorobowe zmiany. Na początku pojawia się zapalenie, ale później bakterie kiły mogą być w organizmie człowieka w stanie uśpienia nawet przez bardzo długie lata, zanim znów się reaktywuje. Kiły nie wolno bagatelizować, wymaga leczenia, gdyż może wyrządzić poważne uszkodzenia w organizmie, w tym np. serca i mózgu, a także stanowi niebezpieczeństwo dla życia.

Objawy kiły

Kiła rozwija się odcinkami, a każdy z nich niesie ze sobą bardzo charakterystyczne symptomy. Etapy schorzenia mogą jednak na siebie nachodzić, a objawy nie zawsze muszą pojawiać się w identycznej kolejności. Można być nosicielem kiły i nawet o tym nie wiedzieć przez długie lata. W rozwoju schorzenia wymienia się następujące fazy:

1. Kiła pierwotna

Pierwszym sygnałem, który daje nam znać o kile pierwotnej jest drobniutka ranka ulokowana w miejscu, przez które bakteriom udało się dotrzeć do organizmu. W większości przypadków, u zakażonych występuje tylko pojedyncze owrzodzenie, tylko u nielicznych można zaobserwować ich w większej ilości. Symptomy kiły u mężczyzn są łatwe do zauważenia, wystarczy obserwować swoje ciało, zmiany najczęściej występują w obszarze narządów płciowych. Zazwyczaj obejmują penisa, więc z zauważeniem zmian raczej żaden pan nie powinien mieć trudności. W przypadku kobiet symptomy owrzodzeń są trudniejsze do rozpoznania, gdyż zwykle umiejscawiają się od wewnętrznej strony pochwy lub odbytu, a także nie dają żadnych boleści. Co więcej, takie owrzodzenie w ciągu sześciu tygodni zaczyna się samo goić.

2. Kiła wtórna

Po upływie kilku kolejnych tygodni kiła wywołuje wysypkę. Początkowo można ją zauważyć na tułowiu, później rozprzestrzenia się na inne części ciała – w tym także dłonie i podeszwy stóp. Zmiany te są bardzo dokuczliwe, mogą powodować nasilony świąd, jak również owrzodzenia jamy ustnej lub narządów płciowych. Dodatkowo można odczuwać bóle mięśni, ból gardła, obrzęk węzłów chłonnych i może pojawić się gorączka. Tego typu symptomy mogą mijać i mieć reemisję nawet kilka razy w roku.

3. Kiła utajona

Kiedy kiła nie jest poddana terapii, to ze stanu wtórnego przeistacza się w ukryty. Etap ukryty charakteryzuje się brakiem jakichkolwiek symptomów i może trwać nawet przez kilkanaście lat. Co więcej, kolejne symptomy schorzenia mogą już nigdy się nie pojawić, lub aktywować w następnej fazie.

4. Kiła późna

U osób z kiłą (około 15-30%), które nie podjęte było leczenie dochodzi do bardzo poważnych komplikacji. Im dłużej się czeka, tym groźniejsze powikłania i tak przy stadium późnym mogą pojawić się zaburzenia w pracy mózgu, naczyń krwionośnych, sercu, wątrobie oraz kościach. Tych symptomów można się spodziewać po kilku latach od zainfekowania.

Kiła wrodzona

Kiłę wrodzoną nabywają dzieci od matek, które są nosicielkami bakterii. Do zakażenia może dojść przez łożysko lub w trakcie porodu. U większości maluchów z wrodzoną przypadłością nie występują żadne symptomy. Tylko w nielicznych przypadkach pojawia się wysypka obejmująca dłonie i podeszwy stóp. Dopiero wraz z upływem czasu infekcja może doprowadzić do deformacji zębów oraz głuchoty.

Czynniki ryzyka

Do grupy wysokiego ryzyka zaliczą się głównie te osoby, które nie stronią od niebezpiecznych zachowań seksualnych. Można do nich zaliczyć zbyt dużą i częstą zmianę partnerów seksualnych, jak również uprawianie seksu bez zabezpieczenia. Co ważne, na zakażenie kiłą są bardziej podatne osoby z wirusem HIB oraz chorzy na AIDS.

Możliwe powikłania po kile

• Guzy – na skórze, kościach oraz w innych narządach mogą rozwijać się guzy. Zwykle po zastosowaniu leczenia antybiotykami ustępują.
• Kiła układu nerwowego – kiła może wyrządzić poważne szkody w układzie nerwowym i zaburzyć czynności psychiczne.
• Dolegliwości neurologiczne – infekcja może doprowadzić do udaru mózgu, zapalenia opon mózgowych i problemów ze wzrokiem.
• Choroby układu krążenia – a wśród nich między innymi uszkodzenie zastawek serca oraz tętniaki.
• Zakażenie wirusem HIV – chorzy z kiłą mają większe skłonności do zarażeniem się wirusem HIV.
• Ryzyko zakażenie dziecka – dotyczy to matek, które są nosicielami. Mogą przekazać kiłę maluchowi przez łożysko lub w trakcie porodu.

Rozpoznanie kiły

Aby rozpoznać kiłę, lekarz zwykle zleca by poddano krew analizie w laboratorium. Na tej podstawie można określić, czy organizm walczy z zakażeniem. Taki test pozwala na wykrycie bieżącej, jak również już przebytej infekcji. W fazie pierwotnej lub wtórnej kiły można pobrać wycinki komórek z obrębu owrzodzenia. Dzięki jego analizie można stwierdzić, jakie bakterie doprowadziły do wystąpienia owrzodzenia.

Leczenie kiły

Na wszystkich etapach schorzenia zazwyczaj lekarz zaleca penicylinę, gdyż jest w stanie zwalczyć bakterię, która doprowadziła do wystąpienia kiły. Po pierwej dawce lekarstwa może pojawić się gorączka, nudności oraz bóle głowy. Taki stan jest przejściowy, trwa przeważnie dzień.

Zapobieganie kile

Aby w skuteczny sposób uchronić się przez zakażeniem, trzeba zachować abstynencję seksualną. Jeśli jest to niemożliwe, trzeba się zabezpieczać i utrzymywać kontakty seksualne ze stałym partnerem, który nie jest nosicielem kiły.

Dowiedź się, jakie właściwości mają płatki quinoa. Dlaczego powinny się znaleźć w Twoim codziennym jadłospisie?

Komosa ryżowa (quinoa) w ostatnim czasie stała się prawdziwym bestsellerem wśród artykułów spożywczych. Ogromne zainteresowanie wśród konsumentów budzi nie tylko ze względu na swoje walory smakowe, ale przede wszystkim walory odżywcze. Co takiego można znaleźć w tym niepozornie wyglądającym produkcie? Przedstawiamy Ci garść faktów o ”zbożu Inków”.

Wartości odżywcze komosy ryżowej

W składzie komosy ryżowej przede wszystkim można znaleźć skrobię. Jednak nie wszyscy wiedzą, że produkt ten jest cennym źródłem znakomitej jakość białka, kwasów omega-6 i omega-3. Warto zauważyć, że komosa ryżowa zawiera wysoką ilość minerałów, przewyższa swoim bogatym składem tradycyjne zboża, takie jak pszenica oraz jęczmień. W komosie jest pod dostatkiem potasu, magnezu, wapnia i fosforu. Dzięki komosie można dostarczyć organizmowi odpowiednią dawkę witaminy E, kwasu foliowego oraz błonnika. Na tle innych zbóż wyróżnia ją także obecność flawonoidów, w szczególności kwercetyny i kampferolu. Wykazują one działanie antyoksydacyjne, dzięki czemu można zatrzymać proces starzenia i dłużej cieszyć się młodością. Dodatkowo, wspomniane flawonoidy pozwalają też ustrzec się przed rozwojem różnego typu schorzeń. W 100 gramach ugotowanej komosy ryżowej wartość kaloryczna wynosi 120 kcal.

Właściwości prozdrowotne komosy ryżowej

Ziarno quinoa kryje w sobie wiele drogocennych makro i mikroskładników, co sprawia, że można komosę zaliczyć do wartościowych produktów. Wprowadzając komosę ryżową do codziennej diety, można dostarczyć organizmowi potrzebnych składników odżywczych, a tym samym korzystnie wpłynąć na zdrowie. Zastanawiasz się jak? Powodów znajdzie się wiele, a oto przykłady kilku z nich:

• pomaga obniżyć poziom cholesterolu – dzięki przychylnej kompozycji kwasów tłuszczowych bierze udział w obniżeniu stężenia cholesterolu, poza tym wspomaga układ krążenia i pozwala ustrzec się przed miażdżycą,
• wspiera redukcję masy i zapobiega otyłości – wprowadzenie komosy ryżowej do jadłospisu może wspomóc walkę ze zbędnymi kilogramami i zapobiegać otyłości. Właściwość ta jest skutkiem dużej zawartości białka i błonnika, które zapewniają uczucie sytości po posiłku na bardzo długi czas, więc nie sięgamy po dodatkowe przekąski,
• obniża poziom glukozy we krwi – jeśli nasza codzienna dieta będzie bogata w komosę ryżową, to mamy szansę z powodzeniem obniżyć poziom glukozy we krwi. Z pewnością o tym produkcie powinni pomyśleć głównie diabetycy, ale nie tylko, ponieważ profilaktyka cukrzycy również jest ważna. Indeks glikemiczny komosy ryżowej jest naprawdę nieduży, jego wartość wynosi tylko 35,
• działanie przeciwzapalne, przeciwnowotworowe i przeciwdepresyjne – dzięki zawartości flawonoidów w komosie można uchronić się przed stanami zapalnymi, depresją oraz nowotworami,
• idealna do spożycia dla osób z celiakią i nietolerancją glutenu – potrawy z komosy ryżowej nadają się do spożycia dla osób, które nie tolerują glutenu lub borykają się z celiakią, a wszystko dlatego gdyż jest produktem bezglutenowym.

Zdążyłaś już się dowiedzieć co to jest komosa ryżowa i jakie dobroczynne właściwości w sobie kryje, ale oprócz zalet, niestety ma także i wady. Na uwagę zasługuje fakt, że komosa ryżowa zawiera w sobie saponiny – niekorzystne związki, które mają gorzkawy smak i są zaliczane do substancji antyodżywczych (lub jak to woli antyżywieniowych). Można jednak się ich pozbyć w skuteczny sposób, wystarczy obłuskać nasiona lub poświęcić trochę więcej czasu na płukanie pod wodą.

Jak można włączyć komosę ryżową do codziennego jadłospisu?

Komosa ryżowa nadaje się zarówno do gotowania, jak i prażenia, a możliwych sposób na jej przyrządzenie jest bardzo wiele. Osoby które już miały okazję ją próbować z pewnością potwierdzą fakt, że jest bardzo smaczna. Co więcej, świetnie sprawdza się zarówno w potrawach klasycznych, wytrawnych, jak na słodko – w formie deserów i ciast. Z ugotowaniem quinoe nawet laik sobie poradzi. Wystarczy wlać do garnka dwie szklanki wody i doprowadzić ją do wrzenia. Następnie wsypujemy szklankę komosy, dodajemy odrobinę soli i gotujemy na wolnym ogniu przez około 15-20 minut. A jak ją włączyć do swojego codziennego menu? Jeśli chcesz urozmaicić swój jadłospis, to możesz wykorzystać ją jako zamiennik dla ziemniaków, ryżu, makaronu lub kaszy. Komosa ryżowa świetnie sprawdzi się też jako dodatek do zup oraz sałatek.

Z komosy można także przygotowywać koktajle, które nie tylko dostarczą organizmowi odpowiednich składników odżywczych, ale także pozwolą oczyścić organizm ze zbędnych i zalegających toksyn. Do jego przygotowania potrzebujesz 1/4 szklanki ugotowanej komosy ryżowej, 1 szklankę mleka migdałowego, 3/4 szklanki malin i jagód, 1 banan. Wszystkie składniki wrzucamy do pojemnika i blendujemy do uzyskania gładkiej konsystencji.

Skąd pochodzi quinoa?

Komosa ryżowa zalicza się do najstarszych roślin, które są uprawiane na świecie. Swoje korzenie ma w Andach i tam w dawniejszych czasach stanowiła główny składnik posiłków lokalnej ludności. Wszystko uległo zmianie po tym, jak do Ameryki Południowej przybyli Hiszpanii, którzy urozmaicili uprawę o dodatkowe rodzaje – w tym między innymi o pszenicę, ryż i jęczmień.

Bardzo często kompleks małego członka nie ma racjonalnego wytłumaczenia.

Przez rewolucję seksualną w społeczeństwie nastąpiły radykalne zmiany w postawie związanej z seksualnością. Doprowadziło to do tego, że zarówno kobiety, jak i mężczyźni o wiele bardziej zaczęli się interesować swoim ciałem i dolegliwościami powiązanymi na przykład z zaburzeniami erekcji. Pojawiły się także zupełnie nowe problemy, a wśród nich kompleks małego członka.

Na początku lat 80. XX wieku przypada prężna ewolucja badań nad seksualnością. Nagła zmiana postawy społeczeństwa doprowadziła do tego, że seksualnością zaczęli coraz bardziej interesować się zwykli ludzie. ONZ w odpowiedzi na ich oczekiwania zaczęła więc promować zagadnienia związane z seksem, a na rynku udostępniono różnego typu leki, na przykład na zaburzenia erekcji

Kompleks małego członka

Badania nad ludzką seksualnością stały się tak powszechne,że naukowcy zaczęli poruszać coraz bardziej intymne sfery i tak na przykład doszło do tego, że zaczęto porównywać rozmiar męskiego prącia. W konsekwencji takich działań pojawił się również kompleks małego członka, który jest najbardziej powszechnym problemem wśród mężczyzn.

W roku 2007 nawet doszło do tego, że ujawniono publicznie uśrednione normy długości męskiego przyrodzenia:
● członek mały – jego długość wynosi 14,1 cm, obwód 11,8 cm,
● członek średni – długość 16,1 cm, obwód 12,7 cm,
● członek duży – długość 18,1 cm, obwód 13,8 cm.

Jak wskazuje dwanaście niezależnych programów badawczych w przeważającej ilości mężczyźni, którzy zamieszkują terytorium Unii Europejskiej mają przyrodzenie o długości między 14 a 16 cm i o obwodzie między 12 a 13 cm. Pomiary te wykonywano w stanie erekcji.

Według mężczyzn to właśnie długość członka jest podstawowym aspektem, gdy chodzi o stymulację pochwy. Są przekonani, że im dłuższe przyrodzenie u mężczyzny, tym większa będzie satysfakcja kobiety. Badaniom zostały poddane również kobiety i na ich podstawie wyciągnięto wnioski, że dla nich sama długość nie jest tak istotna, większe znaczenie ma obwód członka. Badane kobiety to również mieszkanki Unii Europejskiej i jak stwierdziły, wymiary penisa ich partnerów w pełni je satysfakcjonują.

Zaburzenia erekcji a zdrowie

Kompleks małego członka to z pewnością najczęściej pojawiający się syndrom wśród mężczyzn, ale niejedyny. Według seksuologów, zaburzenia erekcji oraz wszelkiego typu trudności mające związek z seksualnością i czerpaniem przyjemności z seksu mają istotny wpływ na kondycję mężczyzny – zarówno fizyczną, jak i psychiczną.

Definicji WHO podaje, że współdziałanie intelektualnych, biologicznych, emocjonalnych i społecznych aspektów życia seksualnego oddziałuje na całościowy rozwój męskiej osobowości. Mężczyźni, u których występują zaburzenia seksualne bardzo często mają problemy z nawiązaniem kontaktów oraz z miłością. To także rzutuje na ich samoocenę, która w diametralny sposób spada i przez to trudno im funkcjonować w społeczeństwie. Nie jest także wykluczone, że wystąpią innego rodzaju zaburzenia. Co więcej, jeśli wystąpi dysharmonia któregokolwiek elementu, to w konsekwencji inne też nie będą odpowiednio funkcjonować.

Warto również mieć na uwadze, że zdolność osiągania wzwodu powszechnie uważa się za jeden z najważniejszych czynników, który rzutuje na ogólne zdrowie mężczyzny. Wywiera znaczący wpływ na jego sprawność fizyczną oraz samoocenę. Jeśli wystąpią zaburzenia erekcji, to można się spodziewać, że nie tylko pogorszeniu ulegnie jakość życia mężczyzny, ale także jego partnerki seksualnej.

Leczenie problemów z erekcją

Współcześnie do leczenia zaburzeń związanych z erekcją najczęściej używa się leków z grupy inhibitorów fosfodiesterazy typu 5 (PDE5-I). są to leki doustne i przyjmuje się je przed planowanym stosunkiem płciowym. Preparaty należące do tej grupy leków (sildenafil, wardenafil i tadalafil) cechuje bardzo zbliżona skuteczność. Różnice również się znajdą i dotyczą przede wszystkim czasu ich działania.

Jak się okazuje, kompleks małego członka czasami nie ma racjonalnego wyjaśnienia. Tym bardziej wtedy, gdy partnerka nie narzeka na rozmiary penisa partnera. Warto jednak pamiętać, że mężczyzn mogą spotkać także inne kłopoty związane z seksualnością. Nie ma jednak powodów do zmartwień, wielu z nich można uniknąć. Wszystko to tak naprawdę kwestia chęci, gdyż czasami wystarczy pozbyć się lub zmniejszyć czynniki ryzyka, chociażby te związane z nieprawidłowym trybem życia.

Każdy mężczyzna powinien mieć świadomość, że praca jest bardzo ważna, ale jeśli wpadnie w pracoholizm, to droga do zaburzeń erekcji jest już bardzo prosta. Warto wprowadzić aktywność fizyczna do swojej codzienności oraz zadbać o odpowiednią dietę. Przede wszystkim trzeba lepiej komponować posiłki, zrezygnować z tłustych i ciężkostrawnych potraw, a zastąpić je dużą ilością warzyw, jak, owocami morza, jagnięciną i baraniną. Również warto zacząć pić czerwone wina, ale w rozsądnych ilościach. Seksuolodzy nawet zalecają dietę śródziemnomorską oraz aktywny wypoczynek, który zapewni relaks,zdrowie i sprawność seksualną na długie lata.

Jakie są dostępne rodzaje leków na gorączkę? Co je charakteryzuje i jak działają? Sprawdzamy!

Okres jesienno-zimowy to bardzo ciężki czas, gdyż to właśnie wtedy występuje zwiększona podaż na różnego typu infekcje i przeziębienia. W takich chwilach zwykle towarzyszy im katar, kaszel, bóle głowy, a także wysoka temperatura. Większość z nas szuka rozwiązań, które pomogą pozbyć się nieprzyjemnej gorączki, więc sięgamy po najpopularniejsze leki dostępne bez recepty. Jakie są dostępne ich rodzaje? Co je charakteryzuje i jak działają? Sprawdzamy!

Gorączka jest jednym z najistotniejszych symptomów, które ułatwiają diagnozę choroby oraz dają znać o nasileniu jej rozwoju. Jej głównego powodu fizjologicznego doszukiwać się można w zachwianiu pracy ośrodka termoregulacji, który zlokalizowany się w przedniej części podwzgórza. Pod naciskiem tworzących się wskutek stanów zapalnych i infekcji związków ośrodek – mówiąc najprościej – „przełącza się” na znacznie wyższą temperaturę. Prowadzi to do tego, że powoli zaczyna wzrastać temperatura ciała. Gorączkę stwierdza się wtedy, gdy ciepłota ciała sprawdzana pod pachą wynosi powyżej powyżej 37,2°C, w jamie ustnej – powyżej 37,8°C , a w odbycie wynosi powyżej 38°C. Istotne jest również to, że podwyższona temperatura sięgająca 39°C przeważnie nie prowadzi do zachwiana pracy organizmu. Niestety komplikacje mogą pojawić się jeśli temperatura będzie jeszcze wyższa. Gdy ciepłota osiągnie 40,5-41°C mogą wystąpić zaburzenia świadomości, a powyżej 42°C dochodzi do nieodwracalnego uszkodzenia mózgu.

Wysoka temperatura – możliwe przyczyny

W praktyce specjaliści dzielą przyczyny stanów gorączkowych na pięć zasadniczych grup:

• gorączki spowodowane przez czynniki zakaźne – do pierwszej grupy należą czynniki zakaźne, a wśród nich bakterie, wirusy i pasożyty,
• gorączki spowodowane przez proces nowotworowy – podwyższona temperatura współtowarzyszy chorobom nowotworowym krwi, układu chłonnego oraz różnego typu guzom,
• gorączki spowodowane przez zaburzenia immunologiczne – do tej grupy przyczyn zaliczamy wszelkiego zaburzenia immunologiczne i mogą to być na przykład toczeń rumieniowaty układowy, choroby ziarniniakowe i reumatoidalne zapalenie stawów,
• gorączki o przyczynach endokrynologicznych, metabolicznych i polekowych,
• inne rodzaje gorączek – w ostatniej grupie wśród przyczyn znaleźć można między innymi gorączkę symulowaną oraz hipertermię wegetatywną.

Ustalenie powodu gorączki to połowa sukcesu, ale bez względu na jej rodzaj, zawsze obowiązkowe jest wdrożenie stosownej terapii. To już oczywiście leży w geście lekarza, więc warto się z nim skonsultować. W przypadku gorączki lekarze często decydują o podaniu choremu leku o szerokim spectrum działania. Jednym z takich leków jest acetaminofen – znany wszystkim pod nazwą paracetamolu, oraz niesteroidowe preparaty przeciwzapalne.

Jak wybrać lek na gorączkę?

Leki przeciwgorączkowe są łatwo dostępne, można je nabyć bez recepty w każdej aptece. Zanim jednak sięgniemy po któryś, lepiej dowiedzieć się, czym charakteryzują się ich poszczególne odmiany i jakie mają działanie. W ten sposób zachowamy największe bezpieczeństwo i będziemy mieć pewność, że jego zażywanie przyniesie oczekiwane rezultaty.

Acetominofen (paracetamol) – wykazuje działanie przeciwgorączkowe poprzez redukcję wielkości prostaglandyn w podwzgórzu oraz zatrzymywanie wpływu innych szkodliwych związków na przednią część podwzgórza. Paracetamol skutecznie przedostaję się przez barierę krew-mózg, a poza tym ma fizjologiczne pH. Jak wykazały badania, paracetamol zażywany w porcjach terapeutycznych (maksymalnie 4 g na dobę w czterech dawkach po 1 g) nie wywołuje żadnych niepożądanych reakcji w nerkach i przewodzie pokarmowym, a także nie występują zaburzenia agregacji płytek. Co ważne, jest to jedyny lek na gorączkę, który można podawać noworodkom i który mogą przyjmować kobiety w ciąży i karmiące.

Ibuprofen – ma szersze spektrum działania, więc dzięki niemu można nie tylko obniżyć temperaturę, ale również wstrzymać procesy zapalne i ukoić ból. A wszystko to możliwe jest dzięki umiejętności ibuprofenu do powstrzymywania naturalnie pojawiającego się w organizmie enzymu cyklooksynegazy, a dokładniej typu COX-2, który jest produkowana w tkankach tylko po pojawieniu się infekcji czy urazu. Ten rodzaj dostarcza bodźce bólowe do mózgu, a to w następnie jest znakiem dla ośrodka regulacji temperatury, który ulokowany jest w podwzgórzu, by podniósł wytwarzanie ciepła. Przystopowanie pracy COX-2 sprawia, że otrzymujemy w rezultacie działanie przeciwgorączkowe, przeciwbólowe oraz przeciwzapalne. Ibuprofen jest lekiem przeciwgorączkowym, którego przyjmowanie jest wskazane także dzieciom powyżej 6. miesiąca życia. Jednak jest to niesteroidowy lek przeciwzapalny, więc po jego zażywaniu mogą wystąpić skutki uboczne w postaci np. owrzodzenia żołądka.

Kwas acetylosalicylowy (aspiryna) – aspirynę wchodzi w skład niesteroidowych leków przeciwzapalnych i jest to jeden z najczęściej wybieranych leków na gorączkę. Jednak wykazuje również właściwości przeciwbólowe. Jego działanie jest ściśle powiązane z hamowaniem pracy enzymu COX-2, który pobudza ośrodek regulacji temperatury do tego, by podniósł ciepłotę ciała.

Czym się objawia i ją skutecznie leczyć?

Co to jest migrena?

Migrena to przypadłość, która charakteryzuje się napadowym i pulsującym bólem głowy. Bardzo często boleści pojawiają się w towarzystwie nudności, wymiotów oraz światłowstrętu (nadwrażliwości na światło). Do ataków migreny może doprowadzić silny ból głowy utrzymujący się od kilku godzin nawet do kilku dni. Stan ten niestety bywa na tyle dokuczliwy, że osoba w nim się znajdująca nie może normalnie funkcjonować. W niektórych przypadkach, jeszcze przed napadami migreny, pojawiają się ogniskowe symptomy neurologiczne (potocznie zwana aurą – migrena z aurą). Świadczyć o tym mogą mroczki, rozbłyski światła oraz mrowienie, które odczuwa się w kończynach.

Symptomy migreny

Do symptomów świadczących o przypadłości zaliczyć można:

• Ból głowy – ból pojawia się z jednej strony głowy, jest pulsujący i ma silne lub umiarkowane natężenie
• Nudności
• Wymioty
• Światłowstręt – nadwrażliwość na światło
• Fonofobia
• Symptomy neurologiczne
• Ból oka – występuje przy migrenie ocznej

Czynniki ryzyka migreny

Lekarze nie są w stanie jasno określić, co prowadzi do wystąpienia migreny. Jak się okazuje, znaczącą rolę odgrywa tutaj głębsza analiza historii rodzinnej. Wszystko dlatego, że aż prawie 90% borykających się z napadami migreny, mają wśród swoich bliskich osoby, które cierpią na tą samą przypadłość. Do pierwszego ataku migreny dochodzi jeszcze przed czterdziestym rokiem życia. Jeśli do tego czasu nie wystąpił żaden atak, to ryzyko spada. Jak wskazują statystyki – migrena, to główna przypadłość kobiet. Bóle migrenowe u płci pięknej pojawiają się trzy razy częściej niż u panów. Nawet ciężarne są obarczone wystąpieniem bóli migrenowych – symptomy w czasie ciąży mogą dopiero się rozpocząć, a jeśli już wcześniej kobieta miała z nimi do czynienia, to mogą przybrać na intensywności. Jest to przypadłość, która zwykle ustępuje po menopauzie.

Możliwe powikłania migreny:

• Dolegliwości żołądkowe – przyjmowanie niektórych leków przez dłuższy czas i to w większych ilościach może doprowadzić do pojawienia się bólu brzucha, krwawienia oraz owrzodzeń. To jednak nie wszystko, gdyż mogą pojawić się również inne problematyczne dolegliwości ze strony układu pokarmowego.
• Zespół serotoninowy – jest to stan, który stanowi potencjalne zagrożenie dla ludzkiego życia. Dochodzi do niego na skutek zbyt dużego poziomu serotoniny w organizmie. Hormon ten znajduje się w niektórych lekach, które również zalecane są przy migrenie.
• Zawał migrenowy – symptomy aury migrenowej, które trwają zwykle ponad godzinę.

Zdiagnozowanie migreny

Jeśli bóle migrenowe pojawiają się w towarzystwie charakterystycznych symptomów i dodatkowo, gdy w historii rodzinnej zdarzały się przypadki tej przypadłości, to lekarz z postawieniem diagnozy nie powinien mieć większych trudności. Jeśli jednak ataki powtarzają się często, zwiększa się ich intensywność oraz stan zdrowia chorego się pogarsza, to lekarz z pewnością zaleci dalszą diagnostykę. Opierać się ona może na dodatkowych badaniach – w tym między innymi na: rezonansie magnetycznym, morfologii oraz tomografii komputerowej. Na ich podstawie lekarz będzie w stanie wykluczyć inne schorzenia, które mogą powodować ból. Tak naprawdę bóle migrenowe wcale nie muszą świadczyć o poważnym schorzeniu, ich podłożem mogą być zupełnie inne czynniki.

Migrena również dzieli się na różne typy. Czasami może wystąpić tak zwana migrena szyjna, która daje symptomy zbliżone do klasycznej formy schorzenia. Jej źródło tkwi w zwyrodnieniach, do których doszło w szyjnym odcinku kręgosłupa.

Jak przebiega leczenie migreny?

Niestety dla osób zmagających się z migreną nie mamy zbyt dobrych wieści, gdyż nie ma leku, który ją leczy. Są jednak dostępne różnego typu środki farmaceutyczne, którą w stanie ograniczać lub chronić przed występowaniem ataków. Wybór kuracji powinien zależeć od częstotliwości napadów oraz intensywności bólu. Jeśli w ciągu jednego miesiąca wystąpią cztery lub więcej ataków, a każdy z nich będzie przewyższał dwanaście godzin i ulgi nie przynoszą środki przeciwbólowe, to lekarz może zadecydować o leczeniu zapobiegawczych. Stosuje się także wtedy, gdy pojawia się aura migrenowa i jej okres trwania jest ewidentnie wydłużony, jak również gdy zaobserwuje się drętwienie kończyn.

Zapobieganie migrenie

Na pewno przy częstych nawrotach migreny powinno się stosować farmakologiczne środki zapobiegawcze, lecz nie wolno ich dobierać na własną rękę. To lekarz powinien po dokładnej diagnostyce dostosować odpowiednie preparaty, my tylko powinniśmy się dostosować do jego zaleceń. Z własnej inicjatywy możemy postarać się o to, by nie mieć styczności z czynnikami, które wyzwalają w nas ataki lub potęgują ich siłę. Zauważono, że u niektórych osób bóle migrenowe pojawiają się po spożyciu konkretnych artykułów spożywczych. Warto to sobie wszystko odnotować, by później wiedzieć, czego się wystrzegać. Osobom, u których występują migreny odradza się kontaktu z używkami – należy zrezygnować z kofeiny, alkoholu i papierosów. Pomocne będzie także utrzymanie zdrowego trybu życia – zbilansowana dieta, dużo aktywności fizycznej i mało stresu.

Jak zagwarantować sobie łagodny sen przez całą noc?

Czy prawdą jest, że picie mleka bezpośrednio przed snem może pomóc w zaśnięciu, jak wskazują ludowe zabobony? Pomimo tego, że ta specyfikacja mleka nie została potwierdzona naukowo, to spotkać można osoby, które nie potrafią obejść się bez szklanki ciepłego mleka przed położeniem się spać. Zachęcamy Cię do przeczytania, skąd wzięły się uspokajające właściwości mleka.

Mleko na noc – skąd pomysł, że może pomagać?

Opinie, że mleko wykazuje dobroczynny wpływ na sen ma już całkiem długą historię. Już przed kilkoma dekadami zreferowano, że dorośli, którzy przed pójściem spać pili mleko z płatkami kukurydzianymi, przejawiali znaczną skłonność do nieprzerwanego snu. Dzięki metodzie zwanej elektroencefalografią (EEG), którą wykorzystuje się do badania bioelektrycznej czynności mózgu. zaobserwowano również, że u osób starszych długość snu jest znacznie dłuższy, ale też sporadycznie następują przerwy po zjedzeniu przed snem kaszy na mleku. Poza tym im przez dłuższy czas je się stosuje, tym wykazuje lepszą skuteczność. Przypuszczalnie odpowiedzialność za to może ponosić wyłącznie reakcja warunkowa na mleko, którą osiągamy już w dzieciństwie, bo jak wiadomo, niemowlaki lepiej zasypiają po karmieniu.

Co więc takiego ma w sobie mleko, że uznaje się je za naturalny środek na zasypianie? A chociażby peptydy opioidowe, których prekursorem jest także gluten pszenny. Peptydy opioidowe wykazują wpływ na pracę układu nerwowego, w tym między innymi zmniejszają odczuwanie bólu oraz potrafią uspokoić. W mleku znajdziemy również tryptofan, potrzebny aminokwas egzogenny, który uczestniczy w produkcji serotoniny i melatoniny. Wśród ich funkcji wskazuje się właśnie regulację snu. Jednak opinia, że to właśnie on ponosi odpowiedzialność za nasenne działanie mleka, nie przekonała wszystkich, a wszystko dlatego, że zawartość tryptofanu nie jest aż tak znaczącą, by mógł przysłużył się do szybszego zaśnięcia.

Nikogo nie powinno zdziwić również to, gdy spotka się ze stwierdzeniem, że ciepło mleko ułatwia spokojny sen właśnie dlatego, że jest ciepłe. Sam fakt pica rozgrzewającego napoju wywołuje przyjemne odczucia, co sprawia, że opanowuje nas błogi stan i szybciej udaje nam się zasnąć.

Jak zapewnić sobie zdrowy i spokojny sen?

Zastanawiasz się, czy wypicie mleka przed snem może pomóc Ci spokojnie przespać noc? Jeśli tak, to możesz się o tym przekonać w banalny sposób, możesz wypić na wieczór, chociaż szklankę tego smacznego i zarazem pełnowartościowego napoju. Jeśli ten sposób nie przyniesie Ci oczekiwanych rezultatów, to zawsze możesz wypróbować inne możliwości na zdrowy i spokojny sen w nocy. Wśród polecanych naturalnych ziół, które wykazują działanie wspomagające zasypianie, wyróżnić można kozłka lekarskiego, melisę lekarską, chmiel oraz rumianek pospolity. W przypadku tego ostatniego nie tylko rumiankowa herbatka może zdziałać cuda, lecz również zyskiwany z samej rośliny olejek eteryczny. Skoro jesteśmy już przy temacie olejków, to warto w praktyce sprawdzić, jak wykazuje się aromat lawenda. W tym celu można do wieczornej kąpieli dodać kilka kropli olejku, by ukoić umysł i ciało.

Poza tym warto stosować się do niżej wymienionych wskazówek:

• pilnuj regularnych godzin snu – postaraj się kłaść do łóżka i wstawać o zbliżonych porach każdego dnia,
• nie zapominaj o aktywności fizycznej – aktywność fizyczna powinna być częścią codzienności każdego z nas, lecz nie wskazane jest wykonywanie ćwiczeń na kilka godzin przed pójściem spać. Wszystko dlatego, że mogą wpłynąć na nas pobudzająco i tym samym będziemy mieć problem z zaśnięciem.
• nie rób sobie drzemek – postaraj się unikać drzemek w ciągu dnia, a jeśli nie będziesz mógł bez nich przetrwać, to postaraj się, by były one jak najkrótsze. Niech drzemka nie trwa dłużej niż trzydzieści minut.
• ogranicz spożywanie używek – należy także ograniczyć spożywanie alkoholu, kofeiny oraz palenia papierosów, gdyż wszystkie te używki mogą prowadzić do zaburzeń snu,
• wieczorem zachować umiar w jedzeniu i piciu – w godzinach wieczornych nie spożywaj zbyt obfitych posiłków oraz nie przyjmuj za dużo płynów, bo dzięki temu unikniesz konieczności wstawania w nocy do toalety,
• poszukaj sposobu na wieczorny relaks – możesz także znaleźć rozwiązanie, które przyniesie Ci odprężenie po ciężkim dniu. Pomysłów jest bardzo dużo, możesz na przykład wykorzystać gorącą kąpiel, czytanie książek, słuchanie relaksacyjnej muzyki lub ćwiczenia oddechowe.

Jeśli jednak szklanka mleka przed snem ani też inne spośród opisanych sposobów nie pomogą Ci z bezsennością, to może warto pomyśleć o konsultacji u lekarza. Pamiętaj, że niedobór snu wywiera niekorzystny wpływ na zdrowie i jakość życia.

Jakie są najczęstsze powody bezsenności?

Potencjalnych powodów, które mogą wywołać problemy z zasypianiem, jest bardzo wiele. Do najczęściej wymienianych zaliczyć można stres, zaburzenia rytmu dobowego ( które są często skutkiem podróży), nieodpowiednie nawyki związane ze snem ( w tym np. późne oglądanie TV, nieregularne godziny zasypiania) oraz jedzenie wieczorem zbyt obfitych posiłków.

Jakie są jej charakterystyczne symptomy i jak przebiega leczenie?

Co to jest mukowiscydoza?

Mukowiscydoza jest schorzeniem genetycznym, które stanowi poważne zagrożenie dla życia. Jej wystąpienie wiąże się z uszkodzeniem układu pokarmowego oraz płuc. Choroba oddziałują na komórki wytwarzające śluz, pot oraz soki trawienne. Produkowane przez nie płyny mają przeważnie rzadką i śliską konsystencję. Przy mukowiscydozie zniszczony gen sprawia, że śluz robi się gesty i lepki. Zamiast więc nawilża, doprowadza do zatkania przewodów, kanałów i ujścia przede wszystkich w płucach, ale szkody powoduje również w drogach oddechowych i trzustce. Zebranie się dużej ilości śluzu sprzyja rozrostowi bakterii, a to skutkuje częstymi i powracającymi infekcjami płuc. Wraz z upływem czasu może nawet nastąpić ich zniszczenia. Śluz przeszkadza także w pracy innych narządów – np. trzustki i tamuje jej przewody. Przez to wytwarzane przez nią enzymy nie mają sposobności, by dostać się jelita cienkiego. To również niesie ze sobą kolejne konsekwencje – w postaci niedoboru witamin oraz niedożywienia, gdyż organizm nie może pobrać z trawionego jedzenia potrzebnych składników odżywczych.

Objawy mukowiscydozy

Symptomy mukowiscydozy bywają różne, zależą od tego, w jakim stopniu schorzenie jest rozwinięte. U dzieci schorzenie diagnozowane jest już w okresie niemowlęctwa. Czasami jednak zdarzają się przypadki, gdzie mukowiscydoza pojawia się dopiero u osób dorosłych. Do symptomów, które mogą świadczyć o obecności mukowiscydozy należą przede wszystkim przypadłości ze strony układu oddechowego oraz trawiennego, a w szczególności:

• Uporczywy kaszel z gęstą wydzieliną
• Świszczący oddechowego
• Duszności
• Spadek zdolności do wysiłku fizycznego
• Częste infekcje płuc
• Zatkany nos
• Cuchnące i tłuste stolce
• Niski wzrost
• Słaby przyrost wagi
• Niedrożność jelit (najczęściej występujący u dzieci)
• Problematyczne zaparcia

Czynniki mukowiscydozy

Podłoża mukowiscydozy trzeba doszukiwać się w powikłaniach na tle genetycznym. Przypadłość ta zazwyczaj pojawia się u osób zamieszkujących północne części Europy, jak również u Afroamerykanów i Latynosów. Dotyka zarówno kobiet, jak i mężczyzn.

Możliwe powikłania po mukowiscydozie

• Rozszerzenie oskrzeli – może dojść do uszkodzenia dróg oddechowych, co prowadzi do trudności przepływu powietrza z płuc, jak również do nich.
• Przewlekłe infekcje – pojawiający się gęsty śluz to pożywienie dla grzybów i bakterii, więc borykający się ze schorzeniem często miewają zapalenie płuc, oskrzeli oraz zatok.
• Polipy nosy – dochodzi do obrzęku i infekcji nabłonka wewnątrz nosa, a to często prowadzi do rozwoju narośli, które powodują trudności z oddychaniem w trakcie snu.
• Kaszel z krwią – wraz z postępem mukowiscydoza może doprowadzić do redukcji grubości ścian dróg oddechowych. Kiedy więc pojawiać się będą ataki kaszlu to razem z krwawieniem, które jest oznaką pękających naczyń krwionośnych.
• Odma opłucnowa – jest to stan, w którym powietrze zbiera się w jamie opłucnowej. Może doprowadzić do wystąpienia boleści w klatce piersiowej oraz duszności.
• Niewydolność oddechowa – z upływem czasu uszkodzenia tkanki płucnej mogą być na tyle poważne, że dojdzie do zachwiania pracy organu. Taki rozwój sytuacji jest niebezpieczny i zagraża życiu.
• Niedożywienie – śluz blokuje trzustkę, przez co ona nie jest w stanie transportować enzymów trawiennych do jelita cienkiego, a bez nich organizm nie jest zdatny do przyswojenia białka, witamin oraz tłuszczów.
• Cukrzyca – u co piątego chorego na mukowiscydozę pojawiła się także cukrzyca.

Rozpoznanie mukowiscydozy

U niemowląt schorzenie diagnozowane jest podczas standardowego badania przesiewowego. Opiera się ono na określeniu substancji, która jest wydalana przez trzustkę (immunoreaktywnej trypsyny). Aby jednak potwierdzić mukowiscydozę, lekarz z pewnością zleci bardziej szczegółową diagnostykę.

Dokładna diagnostyka mukowiscydozy może opierać się na:

• teście potu – sprawdza się, czy w wydzielinie znajduje się większa zawartość soli,
• testy genetyczne – ich celem jest określenie, które skazy genów ponoszą winę za wystąpienie mukowiscydozy.

Jeśli uda się potwierdzić mukowiscydozę, to lekarz zaleca także kolejne badania, które pozwolą określić stan narządów wewnętrznych chorego.

Leczenie mukowiscydozy

Mukowiscydoza wymaga, by każdego dnia wykonywać bardzo zróżnicowane zabiegi. Co ważne, choroba nie oznacza końca życia, większość chorych może normalnie funkcjonować, pracują, uczą się i wykonują różnego typu czynności.

Medycyna bardzo się rozwinęła, przez co rokowania i jakość życia dla chorych są o wiele lepsze. Przede wszystkim wydłużono granicę życia chorych – przekroczyła już 30 lat, a niektórym udało się nawet dożyć ze schorzeniem 50 lat.

Zapobieganie mukowiscydozie

Warto mieć na uwadze historię rodziny – jeśli wśród bliskich krewnych występowała już mukowiscydoza, to przed planowanej powiększenia rodziny partnerzy powinni zdecydować się na badania genetyczne. W ten sposób specjaliści określą, czy istnieje ryzyko, że dziecko urodzi się ze schorzeniem.