Jakie wyróżniamy rodzaje czyraka i w jaki sposób się je leczy?

Co to jest czyrak?

Pod nazwą czyraka kryje się wrzód wypełniony ropą, przy którego pojawieniu się odczuwamy ból. Powstaje on pod skóra, gdzie następuje zainfekowanie i pojawia się stan zapalny mieszka włosowego. Przyczyny pojawienia się czyraków mogą bardzo zróżnicowane. Niektóre z nich mogą powstać w konsekwencji wrastających w skórę włosków. W innym przypadkach podłożem czyraka może być ciało obce, które wdarło się pod naskórek, jak na przykład przed drzazgę. Jeszcze inne mogą być spowodowane infekcją gruczołów łojowych. Tak naprawdę, to często ustalenie dokładnego źródła przypadłości jest problematyczne. Na początku zazwyczaj czyrak występuje w formie zaczerwionego guzka, który następnie w zawrotnym tempie wypełnią się ropą. Z każdą chwilą rośnie w siłę, staje się bardziej widoczny i dokuczliwy, aż w końcu następuje pęknięcie i płyn, który się w nim nazbierał jest uwalniany.

Jakie występują rodzaje czyraków?

Czyrak, występujący również pod nazwą czyraka gromadnego (karbunkuł), to ropień pojawiający się na skórze. Za jego powstaniem zazwyczaj stoi gronkowiec złocisty. Najbardziej zauważalnymi symptomami są oczywiście zmiany skórne, ale dodatkowo przy czyraku może wystąpić gorączka wraz z dreszczami. Karbunkuł określa rodzaj ropnia, który dotyka większych partii niż pojedynczy epizod czyraka. Jego wystąpienie jest zespolone z infekcją, która obejmuje całą grupę mieszków włosowych. Karbunkuł może doprowadzić do powstania twardej narośli, którą da się wyczuć pod powierzchnią skóry. Stan ten może być przejściowy, ale czyraki niestety mają tendencję do powracania i mogą utrzymywać się przed dłuższy czas, wtedy mamy do czynienia ze stanem przewlekłym, który określa się mianem czyraczności.

Trądzik cystowy

Z trądzikiem cystowym mamy do czynienia, gdy dojdzie do zatkania ujścia gruczołów łojowych. Wtedy zaczyna się rozwijać się w nich stan zapalny, a wraz z nim ropnie. Trądziki cystowy obejmuje znacznie głębsze partie skóry, niż ma to miejsce przy trądziku pospolitym. W tym przypadku czyraki najczęściej zauważyć można na twarzy. Jest to przypadłość, z którą zmagają się przeważnie osoby młode.

Ropnie mnogie pach

Pod nazwą ropni mnogich pach kryje się schorzenie, w którym w obrębie pachwin i pach tworzą się stany zapalne i powstają czyraki. Przyczyną tego jest zapalenie gruczołów potowych występujące punktowo. Niestety jest to bardziej dokuczliwa dolegliwość, ponieważ tylko w nielicznych przypadkach antybiotykoterapia okazuje się skuteczna.

Zazwyczaj gdy pojawiają się czyraki pod pachami to konieczna jest ingerencja chirurga. Podobnie prezentuje się leczenie czyraków w pachwinach, gdyż aby pozbyć się ogólnego zapalenia skóry, konieczne jest usunięcie zainfekowanych gruczołów potowych.

Torbiel włosowa

Jest rodzajem ropnia, który występuje w szparze między pośladkami. Początkowo infekcja obejmuje bardzo mały obszar w obrębie mieszków włosowych. Jednak pod wpływem nacisku, dochodzi do podrażnienia i obszar zapalny się rozrasta. Wypryski również przybierają ostrzejszą formę – robią się twardsze i odczuwane są większe boleści, co prowadzi do dyskomfortu. Ten typ ropnia najczęściej powstaje wskutek długotrwałego siedzenia, więc może wystąpić na przykład po długiej podróży.

Czynniki ryzyka czyraka

Każdy powinien mieć świadomość, że czyrak może się u niego wystąpić. Jednak do grupy ryzyka zaliczają się przede wszystkim osoby ze znacznie osłabionym układem odpornościowym oraz ze schorzeniami autoimmunologicznymi. Bardziej podatni na rozwinięcie się owrzodzeń skóry są także cukrzycy oraz osoby borykające się z niewydolnością nerek.

Do innych czynników ryzyka można zaliczyć:

• otyłość,
• przyjmowanie leków immunosupresyjnych,
• niedożywienie.

Jak można zdiagnozować czyraka?

Lekarz nie powinien mieć większych trudności z rozpoznaniem czyraka, gdyż symptomy są widoczne gołym okiem. W przypadku uporczywych infekcji lub gdy organizm nie będzie reagował w odpowiedni sposób na zaleconą terapię, to lekarz może zadecydować o przeprowadzeniu testów laboratoryjnych próbki ropy. Dzięki tego typu badaniom lekarz będzie w stanie ustalić, z jakim rodzajem bakterii ma do czynienia i dobierze adekwatne leczenie.

Leczenie czyraka

Jeśli mamy styczność z pojedynczym epizodem, to czyraka można leczyć samodzielnie w zaciszu domowym. Jednak, pod żadnym pozorem nie można go wyciskać ani tym bardziej przekłuwać, gdyż można doprowadzić do rozsiania się infekcji. Jeśli czyrak będzie bardzo dokuczliwy – towarzyszyć mu będzie ból, pojawi się gorączka i nie będzie się utrzymywał dłużej niż dwa tygodnie – to koniecznie zgłoś się do lekarza. Do lekarza udaj się także, gdy zauważysz większą ilość wrzodów. Warto mieć na uwadze, że czyrak może powstać także w nosie oraz w uchu – wtedy konieczna jest wizyta u laryngologa.

Jakie powikłania mogą wystąpić po czyraku?

Przy czyrak bardzo rzadko dochodzi do powikłań, lecz czasami bakterie przyczyniające się do jego powstania mogą przedostać się krwiobiegu i wywołać sepsę. Jej konsekwencje bywają ogromne, może wywołać np. infekcję mięśnia sercowego lub kości.

Zapobieganie czyrakowi

Przede wszystkim należy przestrzegać podstawowych zasad higieny – myć często ręce, przemywać nawet drobne rany i nie dzielić się osobistymi przedmiotami z innymi (np. ręcznikiem czy odzieżą).

Podłożem choroby mogą być złe nawyki oraz genetyka.

W ówczesnych czasach kamica nerkowa stała się chorobą cywilizacyjną. Jak wskazują statystyki – choruje na nią prawie 5-20% ludności. Podłoże choroby może być różnorakie, ale za najczęstsze podaje się zgubne nawyki oraz genetykę. Do profilaktyki kamicy nerkowej lekarze nie podchodzą zbyt optymistycznie, jednak poprzez odpowiednią dietę i zmianę trybu z siedzącego, na bardziej aktywny można zredukować symptomy i ryzyko ponownego pojawienia się schorzenia.

Co to jest kamica nerkowa?

Kamica nerkowa jest schorzeniem urologicznym, w którym dochodzi do powstawania złogów ( potocznie zwanych kamieni) w nerkach, drogach moczowych lub pęcherzu moczowym. Niestety nawet jeśli kamica zostanie wyleczona, to można spodziewać się jej nawrotu. Obecnie uznaje się ją za jedną z najczęściej występujących schorzeń na świecie. Ocenia się, że zaledwie 1% schorowanych jest hospitalizowanych. Specjaliście odnoszą się do schorzenia na dwa sposoby:

• urologowie sądzą, że złogi spowodowane są chorobą ogólnoustrojową,
• nefrologowie są przekonani, że złogi są objawem a nie przyczyną.

Mocz to roztwór, który krystalizuje się dzięki powstającym z niego solom mineralnym. Jeśli w trakcie tego procesu wszystko przebiega bez zakłóceń, to mocz ma jasnożółtą barwę, bez kryształków (czyli piasku). W przypadku nieprawidłowości, w moczu przebywa zbyt wysoki poziom szczawianu lub fosforanu wapnia (80% przypadków). Niekiedy wytrąca się kwas moczowy i fosforan magnezowo-amonowe (struwit).
Jakie są powody kamicy nerkowej?

Lekarze przeprowadzają dokładną diagnostykę, lecz mimo tego, często nie udaje im się ustalić jednoznacznego podłoża schorzenia. Ustalono za to, że na pojawienie się kamicy mają wpływ:
• uwarunkowania genetyczne,
• masa ciała,

• dieta,

• warunki klimatyczne,
• nieprawidłowości anatomiczne w budowie układu moczowo-płciowego,
• niektóre choroby – zaliczyć do nich można między innymi nadczynność przytarczyc, sarkoidozę, chorobę Leśniowskiego i Crohna.

Leczenie kamicy nerkowej

Z reguły symptomy kamicy nerkowej występują w formie tzw. kolki nerkowej – nagłego i bardzo mocnego bólu w okolicach nerkach. Jak wskazują kobiety, odczuwalne wtedy boleści są intensywniejsze niż bóle porodowe. Taki nagły i intensywny ból to konsekwencja przesuwania się kamieni (piasku) z nerek do moczowodu. Jednak kolka nerkowa to tylko jeden z symptomów, które mogą pojawić się przy kamicy nerkowej. Do innych symptomów możemy zaliczyć kamicy:
• częste odczucie pełnego pęcherza,
• pieczenie podczas oddawania moczu,
• uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza,

• krwiomocz – mocz w kolorze czerwonym spowodowany obecnością krwi
• u mężczyzn – ból przemieszczający się do czubka prącia.

Wyżej wymienionym symptomom mogą towarzyszyć również nudności, wymioty lub biegunka, a w niektórych przypadkach tępe bóle kręgosłupa.

Jak leczyć kamicę nerkową?

Z pewnością nie należy jej leczyć na własną rękę. Obowiązkowo trzeba zgłosić się do lekarza, który przeprowadzi diagnostykę i dostosuje leczenie. Na pewno przyda się wykonanie badania analitycznego moczu i krwi. Również warto poddać analizie wydalony kamień, bo dzięki temu będzie można uzyskać informację na temat przyczyn choroby.

Chorym zaleca się :
• przyjmowanie dużej ilości płynów – wskazane jest, aby objętość wydalanego moczu wynosiła 2l w ciągu doby,
• do picia używać wody filtrowanej lub niskozmineralizowanej – około połowa dziennego zapotrzebowania na wodę powinna być uzupełniana wodą filtrowaną lub niskozmineralizowaną, reszta przyjmowanych płynów może mieć neutralne pH,
• unikać soków grejpfrutowych – niestety, ale sok grejpfrutowy przyczynia się do powstawania kamieni nerkowych.

Dieta w kamicy nerkowej

Leczenie kamicy nerkowej bazuje przede wszystkim na piciu dużej ilości wody, ale również na odpowiedniej diecie. Co najważniejsze, trzeba ograniczyć spożywanie produktów zawierających szczawiany, a więc:
• szczawiu,

• rabarbaru,
• szpinaku,
• botwinki,
• buraków,
• nasion roślin strączkowych,
• czekolady,
• mocnej kawy,
• długo parzonej herbaty,
• dodatkowo trzeba ograniczyć spożycie mleka i przetworów mlecznych.

Jaka dieta na piasek w nerkach?

Jakie produkty można jeść? Dieta powinna być bogata w warzywa i owoce. Niestety wymagane jest ograniczenie spożycia mięsa, ryb i soli, gdyż ewidentnie prowadzą do zakwaszenia organizmu.

Dieta zalecana jest przede wszystkim tym, u których kamica nerkowa pojawiła się w rodzinnie oraz tym, którzy chcą się przed nią uchronić.

Dokładniejsze wskazania dietetyczne podaje się po analizie kamienia:
• kamica szczawianowa – należy ograniczyć do minimum jedzenie szczawiu, szpinaku, botwiny, rabarbaru, buraków oraz nasion roślin strączkowych. Również warto ograniczyć spożycie czekolady, mocnej kawy i herbaty. Za to wskazane jest jedzenie mięsa, ryb, jaj, produktów zbożowych, masła, jak również warzyw (np. kapusty, sałaty, ogórków) i owoców.
• kamica moczanowa – trzeba ograniczyć do minimum spożywanie sosów i galaretek mięsnych, dziczyzny, baraniny, podrobów, ryb, orzechów, grzybów oraz roślin strączkowych. Warto jeść warzywa, owoce, cukier, mleko, chudy ser.
• kamica cystynowa – unikać spożycie mięsa, ryb, jaj, soi, pszenicy. Zalecane są soki z cytrusów, produkty roślinne, mleko i przetwory mleczne.

Co powinnaś wiedzieć o tego typu dolegliwościach?

Egzemy – potocznie zwane wypryskami – to stany zapalne skóry, spowodowane różnego typu czynnikami pochodzącymi z zewnątrz oraz wewnątrz. Wymienić można co najmniej kilkanaście typów egzemy i większość z nich demonstruje się podobnymi objawami. Co jeszcze powinnaś wiedzieć o dolegliwościach należących do tej grupy schorzeń?

Egzema skóry to bardzo zawiłe i problematyczne do określenia pojęcie. Wszystko dlatego, że nie dotyczy żadnego konkretnego schorzenia, lecz do grupy specyficznych symptomów łącznych dla schorzeń skórnych o różnym podłożu. Jeśli tylko poszukamy informacji w fachowej literaturze, to znajdziemy zdefiniowanych ponad sześćdziesiąt rodzajów egzemy, więc nie ma co się dziwić, że lekarzom sprawia trudność określenie, co przyczyniło się do pojawiających się u pacjenta symptomów. Za najczęstsze podłoże występowania egzemy skórnej uważa się alergię. Oczywiście zdarzają się też przypadki, gdzie schorzenie jest spowodowana przez łojotok, grzyby oraz mikroby.

Objawy egzemy

Z reguły egzema rozwija się w czterech etapach, przyczyna nie ma tutaj większego znaczenia. W pierwszym etapie na skórze można zaobserwować pojawiający się rumień, który później przeistacza się w pęcherzyki nabite płynem, wysięk, a na samym końcu w strupy. Symptomom tym często współtowarzyszy swędzenie o różnym stopniu intensywności. Poza tym wyróżnia się także trzy fazy egzemy:

• faza ostra – zapoczątkowuje się po upływie kilku godzinach od styczności skóry z alergenem czy mikrobem, do jej specyficznych objawów można zaliczyć pojawienie się mocnego rumienia, a następnie – małych pęcherzyków z ropą,
• faza podostra – rumień zaczyna się delikatnie złuszczać, a pęcherzyki powoli się wysuszają, kreując przy tym małe strupki,
• faza przewlekła – mamy z nią do czynienia wtedy, gdy przez dłuższy czas utrzymuje się stan zapalny. W jego konsekwencji następuje przerost naskórka oraz jego mocne złuszczanie. Często w parze z nią idzie nasilony świąd, który skutkuje drapaniem ogniska zapalnego i pojawienia się wykwitów wtórnych.

Z reguły ostra faza egzemy przeistacza się w fazę podostrą, a później w przewlekłą. Zdarzają się także przypadki, gdzie egzema występuje tylko w fazie przewlekłej bez uprzednich faz – ostrej oraz podostrej.

Rodzaje egzemy

Lekarze w praktyce wymieniają następujące rodzaje egzemy:

• Egzema kontaktowa – jest to najczęściej występujący rodzaj egzemy. Za jej powód podaje się styczność skóry z substancjami uczulającymi (tak zwany wyprysk alergiczny) lub drażniącymi (wyprysk niealergiczny). Zaobserwować ją można przede wszystkim w miejscu styczności skóry z substancją, ale zdarzają się sytuacje, gdy egzema obejmuje o wiele większe partie skóry.
• Egzema zawodowa – ma bardzo ścisłe powiązanie zarówno z egzemą alergiczną, jak i niealergiczną. Najczęściej występuje na skórze kończyn górnych, a wszystko, dlatego że to one mają zazwyczaj styczność ze szkodliwymi substancjami. Często egzema zawodowa obejmuje także twarz, a za jej powstanie odpowiadają związki w stanie lotnym.
• Egzema łojotokowa – egzema łojotokowa ma przeważnie charakter przewlekły i połączona jest ze zbyt dużą ilością wydzielanego łoju przez gruczoły łojowe. Ten rodzaj egzemy najczęściej obejmuje skórę głowy, za uszami oraz w środkową część twarzy. Co ciekawe spotyka się także jej postać noworodkową, jednak trwa zwykle kilka tygodni i przechodzi samoistnie.
• Egzema podudzi – przede wszystkim jest to przypadłość występująca u osób starszych, zmagających się z zespołem żylakowatości. Na chorobowo zmienionej przez żylaki skórze podudzi może występować również wyprysk.
• Egzema pieniążkowata – jest to rodzaj wyprysku kontaktowego. Do charakterystycznych symptomów egzemy pieniążkowatej można zaliczyć ogniska zapalne okrągłe lub owalne, które są oddzielone od zdrowej skóry, pokryte są zwykle grudkami. Powodem jej występowania jest zbyt duża wrażliwość na alergeny bakteryjne, głównie te pochodzące z rodziny paciorkowców.
• Egzema potnicowa – na jej atak są w szczególności narażone stopy oraz dłonie. Poznać ją można po pojawieniu się silnie napiętych pęcherzyków, a wpływ na jej pojawienie się mają alergeny zarówno wewnątrzustrojowe, jak i te zewnątrzustrojowe.

Do innych rodzajów egzemy zaliczyć można na przykład wyprysk dziecięcy, modzelowaty i fotoalergiczny. Do wystąpienia wyprysku fotoalergicznego doprowadzić może naturalne lub sztuczne promieniowanie ultrafioletowe.

Jak przebiega leczenie egzemy kontaktowej?

Jeśli mamy do czynienia z wypryskiem kontaktowym, to istotne jest, by unikać styczności z czynnikami prowadzącymi do reakcji skórnej. Gdy już dojdzie do kontaktu, symptomy należy zmniejszać dzięki zastosowaniu miejscowej terapii glikokortykosteroidami. Skuteczne są różnego typu maści, kremy oraz opatrunki. Często zalecane są także leki przeciwhistaminowymi, które koją świąd. W niektórych przypadkach zalecana jest także terapia naświetlania skóry – o ile nie są to zmiany, które wzmagają się przy działaniu słońca. Co ważne, powinno się dbać o stosowny poziom nawilżenia skóry.

Dowiedź się, w jaki sposób endometrioza może wywierać wpływ na płodność kobiety.

Endometrioza to schorzenie, które zostało bardzo dobrze opracowane przez naukowców, a mimo tego i tak dla wielu osób nadal jest ogromną niewiadomą. Dlatego warto dowiedzieć się o niej czegoś więcej. Czym właściwie jest endometrioza? Jakie są jej przyczyny? Jak się ją leczy i w jaki sposób endometrioza może wpływać na płodność kobiety?

Co to jest endometrioza?

Endometrioza to schorzenie będące łagodnym procesem rozrostowym, w którym tkanki błony śluzowej ulokowane są poza fizjologicznym usytuowaniem. Najprościej mówiąc – komórki endometrium (błony wyściełającej macicę) rozprzestrzeniają się po całym organizmie. Każde pojawiające się ognisko endometriozy potrzebuje interwencji chirurgicznej, gdyż jest patologią i może wykazywać niszczycielski wpływ na otoczenie, w jakim akurat się znajduje. Gdzie zazwyczaj można je spotkać? Przede wszystkim ognisko endometriozy tworzy się w jajnikach oraz jajowodach, ale bardzo często występuje także w więzadłach maciczno-krzyżowych, więzadle szerokim, więzadle odbytniczym i zatoce Douglasa. To jednak nie wszystkie możliwe obszary, gdyż zmiany chorobowe mogą objąć także jelito grube, moczowody, pęcherz moczowy i przegrodę odbytniczo-pochwową. Wyróżnia się trzy typy endometriozy, które są zależne od lokalizacji zmian endometrialnych i należą do nich: endometrioza otrzewnowa, jajnikowa i głęboko naciekająca. Co istotne, endometrioza nie należy do zbyt popularnych schorzeń. Można ją zaobserwować u zaledwie 7-10% kobiet, które znajdują się w grupie kobiet w wieku reprodukcyjnym.

Podejrzewa się, że mechanizmem przyczyniającym się do powstawania ognisk endometriozy jest przeniknięcie krwi miesiączkowej przez jajowody do jamy otrzewnej i wpojenie złuszczonych komórek endometrium. Jednak nie dzieje się to samoistnie, więc w tym procesie muszą brać udział jeszcze jakieś czynniki.

Przyczyny endometriozy

Za czynniki podnoszące ryzyko zachorowania na endometriozę uznaje się podłoże genetyczne. Jak wskazują specjaliści, o wiele częściej na schorzenie te cierpią kobiety, których bliskie krewne (babcia, mama, siostra) zmagały się z tą dolegliwością. Endometrioza może pojawiać się także z innych przyczyn, na przykład przy ułomności ujścia krwi miesiączkowej z macicy na zewnątrz. Jest to spowodowane złym rozwinięciem macicy, jak również pokonanymi infekcjami, urazami i ingerencją chirurgiczną. Podłożem zachorowania na endometriozę może być również bardzo wczesne wystąpienie pierwszej miesiączki, a także zbyt krótkie cykle menstruacyjne.

Symptomy endometriozy

Najczęstszym symptomem świadczącym o występowania endometriozy są boleści, które mogą pojawić się wraz ze wzmożonym miesiączkowaniem lub defekacją. Ból zazwyczaj występuje w obrębie krzyżowej, a dodatkowo można odczuwać dolegliwości lub przewrażliwienie brzucha, poza tym mogą wystąpić też wzdęcia lub biegunka. Mniej powszechnymi syndromami są: chroniczny regularny ból kończyn dolnych, który zbliżony jest do rwy kulszowej, a także regularne krwawienie z odbytu lub dróg moczowych. Na ogół endometrioza nie daje żadnych symptomów, a schorzenie diagnozowane jest przypadkowo w trakcie okresowych badań ginekologicznych lub przy interwencji chirurgicznej.

Endometrioza – jak ją leczyć

Leczenie endometriozy jest bardzo złożone i nie ma jednego rozwiązania, które pozwoli w pełni wrócić do zdrowia, a to dlatego, że to schorzenie ma charakter nawrotowy. Przede wszystkim wykorzystuje się terapię farmakologiczną lub chirurgiczną, ale najczęściej wymagane jest zastosowanie obu metod jednocześnie. Celem leczenia farmakologicznego jest powstrzymać hormonalną funkcję jajników. Leczenie chirurgiczne to rozwiązanie, które pozwala pozbyć się ognisk endometrialnych i wytworzonych zrostów. Sposób prowadzenia leczenia zależy w dużej mierze od reakcji pacjentki na leki oraz powodzenia zabiegów chirurgicznych. Podstawową przesłanką do podjęcia odpowiedniego sposobu leczenia są plany kobiety związane z posiadaniem potomstwa. U kobiet, które nie mają w planach zajście w ciąże, dokłada się wszelkich starań, by zminimalizować boleści, by mogła wrócić do pełnej aktywności. Natomiast u kobiet, które planują zajście w ciążę, wykorzystuje się głównie metody chirurgiczne, które w sposób doraźny pozwalają wyeliminować ogniska endometrialne.

Endometrioza a ciąża

Bardzo często słyszy się, że endometrioza to przewrotne i bardzo zagadkowe schorzenie. Nic dziwnego, skoro bardzo ciężko wskazać czynniki ryzyka, jak i połączyć endometriozę ze zdolnościami zajścia w ciążę. W przypadku endometriozy w postaci łagodnej to za najczęstszą przyczynę niepłodności uznaje się rozruch systemów autoimmunologicznych i pojawienie się przeobrażeń powiązanych z reakcją zapalną. Przy wystąpieniu średniej i ciężkiej postaci endometriozy za podłoże niepłodności podaje się zachwianie właściwości anatomicznych miednicy. Jak podają również badania, endometrioza może być powodem przedwczesnego wygaszenia funkcji jajników, co nie znaczy, że endometrioza przekreśla całkowicie możliwość zajścia w ciążę.

Paznokcie są atrybutem każdej kobiety. Jak się o nie troszczyć, by były mocne i zdrowe?

Po jakie suplementy na paznokcie warto sięgać? W ówczesnych czasach, gdy mamy tak zróżnicowany wybór preparatów poprawiających wygląd włosów, skóry i paznokci, trudno jest się na coś zdecydować. W pewnych momentach nawet może zrodzić się pytanie, czy suplementy faktycznie są konieczne. Sprawdź koniecznie, jakie składniki powinny znajdować się w dobrym preparacie oraz w jaki sposób wpłynąć na stan paznokci bez zażywania tabletek.

Co kryje się w składzie suplementów diety na paznokcie?

Suplementy diety na włosy, skórę i paznokcie występują pod nazwą nutrikosmetyków – kosmetyków, które wykazują działanie od wewnątrz. Gdy zaczynamy rozglądać się za preparatami na wzmocnienie paznokci, to zazwyczaj oczekujemy, że będzie w stanie stawić tradycyjnym kłopotom, jak zbyt wolne rośnięcie, łamliwość czy rozdwajanie. Tego typu problemu może wywoływać wiele różnego typu czynników, w tym na przykład zbyt mała ilość takich składników odżywczych jak:

• biotyna (witamina H),
• krzem,
• magnez,
• żelazo,
• cynk.

Wszystkie można dostarczyć w naturalny sposób, wraz ze zróżnicowaną dietą. Mam jednak świadomość tego, że sposób żywienia większości z nas jest daleki od odpowiedniego, przez co mogą występować niedobory w organizmie. Każdy z nas ma wtedy dwie możliwości, albo zmienimy dotychczasowe nawyki, albo sięgniemy po suplementów diety. To jednak tylko chwilowe rozwiązanie, gdyż przyjmowanie preparatów wcale nie zwalnia nas ze zmiany codziennego jadłospisu. Bardzo często oferowanym i łatwym do nabycia jest suplement diety na włosy i paznokcie, który zawiera w swoim składzie wyciąg ze skrzypu polnego – rośliny, która jest cennym dostawcą krzemu, potasu i flawonoidów. Skład nutrikosmetyków wzbogacany jest czasami o drożdże oraz pokrzywę, a także witaminy i minerały w syntetycznej postaci.

Skuteczne preparaty na zdrowe paznokcie – czym się kierować przy wyborze preparatu?

Zdążyłaś już się dowiedzieć, jakie składnik odżywcze powinny znajdować się w składzie idealnego suplementu. Jednak sam skład to nie wszystko, przy wyborze powinnaś się także kierować jego jakością. Dlatego zanim zdecydujesz się na kupno, najpierw:

• dokładnie zapoznaj się ze składem suplementu – upewnij się, że nie zawiera substancji szkodliwych i czy w jego składzie znajdują się składniki, których potrzebujesz do wzmocnienia paznokci,
• zwróć uwagę na informacje zawarte na opakowaniu lub w ulotce, a dokładniej chodzi o to, czy wspomniane jest, że wpływ preparatu został potwierdzony badaniami klinicznymi – to kluczowy warunek do spełnienia dla wszystkich nutrikosmetyków,
• stosuj preparat zgodnie ze wskazaniami – również musisz zachować ostrożność przy przyjmowaniu preparatu, stosować się do zalecanych dawek, by nie dostarczyć organizmowi ponad normę składników odżywczych – dokładniejsze informacje o zalecanym dawkowaniu, jak i rekomendowany okres przyjmowania preparatu, powinnaś znaleźć na opakowaniu lub w ulotce.

  

Jak można zadbać o paznokcie na co dzień?

Dzięki samym tabletkom ciężko będzie uzyskać mocne paznokcie. Ich przyjmowanie należy traktować jako chwilowe rozwiązanie. Przede wszystkim warto postawić na właściwą dietę oraz zacząć we właściwy sposób pielęgnować dłonie. Powinnaś też wiedzieć, że krucha oraz rozdwajająca się płytka nie zawsze jest spowodowana brakiem odpowiedniej ilości składników żywieniowych. Równie dobrze mogą być spowodowane Twoim niedbalstwem, więc:

• stop „profesjonalnym” manicure w salonie – tipsy, akryl, hybrydy i wszelkiego typu zabiegi manicure mają negatywny wpływ na jakość płytki paznokci, a to wszystko przez ciągłe traktowanie paznokci chemikaliami,
• zrezygnuj z używania zmywaczy z acetonem – przez regularne używanie zmywaczu z acetonem możesz sprawić, że paznokcie staną się bardziej kruche i matowe,
• unikaj ekspozycji dłoni na detergenty – detergenty wywierają fatalny wpływ na skórę i paznokcie, dlatego podczas prac domowych lepiej zacznij używać rękawiczki ochronne,
• dbaj o częste nawilżanie swoich dłoni – do wyboru masz bardzo wiele różnego typu kremów i kosmetyków, które w skuteczny sposób nawilżą Twoje dłonie,
• zwracaj uwagę na wygląd paznokci – powinnaś także większą uwagę zwrócić na sam wygląd paznokci, gdyż w pewnych przypadkach mogą to być sygnały problemów zdrowotnych. Na przykład białe paznokcie mogą świadczyć o problemach z wątrobą, a żółte i powoli rosnące mogą dawać znaki, że chore są płuca.

Jeśli starannie pielęgnujesz swoje paznokcie, a mimo to są w kiepskiej kondycji, to suplement może okazać się pomocnym rozwiązaniem. Najważniejsze byś wybrała dobry preparat, bogaty w potrzebne składniki i stosowała go zgodnie z zaleceniami, a być może już po pewnym czasie zauważysz poprawę.

Gdzie występuje biotyna?

W przypadku problemów z włosami i paznokciami największym zainteresowaniem cieszą się suplementy z biotyną. Jednak pewne ilości witaminy znajdziemy również w artykułach spożywczych, więc może warto najpierw sięgnąć po nie. Biotynę znaleźć można między innymi w mleku, wątróbce, żółtku jaj, soi, drożdżach oraz w rodzynkach.

Czy istnieje możliwość złagodzenia bólu towarzyszącego atakowi kamicy nerkowej lub, czy można go całkowicie uniknąć?

Złogi, powstałe z substancji chemicznych, znajdujące się w układzie moczowym to kamica nerkowa. Jej charakterystycznym symptomem jest kolka nerkowa, czyli nieprzewidziany i bardzo intensywny ból w obrębie nerek. Podłożem boleści jest przede wszystkim przesuwanie się kamienia z nerki do moczowodu.

Pod nazwą kamieni nerkowych kryją się nierozpuszczalne złogi zawalające drogi moczowe. Do ich tworzenia dochodzi z powodu wytrącania się związków chemicznych, które obecne są w moczu. Na wystąpienie kamicy nerkowej narażeni są przede wszystkim mężczyźni, prawdopodobieństwo zachorowania u nich wynosi 10-12%, a u kobiet 5%. Według lekarzy kamica nerkowa jest dosyć powszechnym schorzeniem. Jej charakterystycznym objawem jest napad kolki nerkowej oraz silne boleści w okolicy nerek. Pierwszego ataku można się spodziewać w wieku od 20 do 40 lat. U mężczyzn najczęściej kamica nerkowa pojawia się między 40. a 50. rokiem życia, a u kobiet między 50. a 70. rokiem życia.

Przyczyny tworzenia się kamieni w nerkach:

● wysoki poziom związków kamicorodnych w moczu – do powstawania kamieni nerkowych przyczynia się obecność zbyt duża zawartość substancji chemicznych w moczu. Najczęściej jest to szczawian lub fosforan wapnia, o wiele rzadziej kwas moczowy lub fosforan magnezowo-amonowy (tzw. struwit),
● wstrzymanie moczu i zakażenia układu moczowego,
● niskie stężenie w moczu koloidów ochronnych i magnezu,
● występowanie organicznych jąder krystalizacji,
● dna moczanowa,
● osteoporoza,
● choroba Leśniowskiego-Crohna,
● mała ilość przyjmowanych płynów,
● nieodpowiednia dieta – zbyt częste spożywanie produktów bogatych w puryny, szczawiany, wapń, sód oraz białko,
● rodzinne występowanie kamicy,
● siedzący tryb życia – zbyt mała ilość ruchu lub całkowity jego brak również może przyczynić się do powstawania kamieni nerkowych.

Objawy kamieni nerkowych:

● kolka nerkowa – jest to najczęściej występujący syndrom schorzenia, charakteryzuje się nagłym i intensywnym bólem w okolicach nerek,
● krew w moczu,
● nudności i wymioty,
● dreszcze i gorączka,
● uczucie pełnego pęcherza,
● uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza,
● pieczenie w trakcie oddawania moczu,
● dodatkowo u mężczyzn pojawia się ból promieniujący od czubka prącia.

Co robić, gdy pojawi się ból nerek?

W sytuacji, gdy zauważysz u siebie wymienione symptomy, a w szczególności gdy pojawią się boleści w obrębie nerek, powinieneś jak najszybciej zgłosić się do lekarza urologa. Pierwszym działaniem po zdiagnozowaniu kamicy nerkowej jest zastosowanie odpowiedniej kuracji przeciwbólowej. Lekarze dokładają wszelkich starań, by ulżyć pacjentowi i łagodzą ból, do którego doprowadziły przesuwające się kamienie nerkowe. Wymienić można dwie grupy leków, które potrafią skutecznie złagodzić intensywny ból: niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) oraz opioidy.
Do lekarza trzeba koniecznie się zgłosić jeśli:
● dolegliwości pojawia po raz pierwszy w życiu – w takim przypadku, urolog przede wszystkim spróbuje ustalić przyczynę dolegliwości. Jeśli zajdzie taka potrzeba, to może też zdecydować o natychmiastowym skierowaniu do szpitala,
● pojawiają się inne dolegliwości lub przybierają na intensywności te, które występowały w przeszłości oraz gdy nie mijają w krótkim czasie,
● dodatkowo pojawiają się takie symptomy jak: podwyższona temperatura, mocz w kolorze czerwonym (mocz jest oddawany z krwią), mniejsza ilość oddawanego moczu oraz wszelkiego typu niepokojące przypadłości.

Profilaktyka i łagodzenie bólu kamicy nerkowej

Profilaktyka to tak naprawdę najlepsze rozwiązanie na złagodzenie boleści wynikłych z kamicy nerkowej. Ze strony specjalisty od tego typu schorzeń można spodziewać się, że będzie zalecał zmianę dotychczasowego trybu życia i diety. Jeśli to nie przyniesie żadnych rezultatów, to urolog może zalecić terapię farmakologiczną, a w cięższych przypadkach skierować na operację.
Głównym zaleceniem urologów związane jest z ilością przyjmowanych płynów na dobę. Dziennie należy wypić co najmniej dwa litry czystej, niefiltrowanej wody. Co ważne, woda powinna być spożywana w małych ilościach, ale w równych odstępach czasu. Istotne jest również to, by pić szklankę płynu bezpośrednio po wstaniu z łóżka, zanim odda się mocz, jak również na noc, tuż przed położeniem się spać oraz w nocy, gdy sen zostanie przerwany w celu oddania moczu. Lekarze zalecają także zmniejszenie spożycia mięsa i ryb ( jeśli spożywa się jej w zbyt dużych ilościach), bo są źródłem substancji zakwaszających mocz, przez co powstają kamienie moczowe. Również trzeba ograniczyć spożycia soli, bo zawarty w niej sód sprawia, że wraz z moczem wydalany jest wapń, a z niego powstają kamienie nerkowe powodujące ból nerek.
Zbilansowana dieta i duża ilość ruchu na świeżym powietrzu (a zwłaszcza u osób, u których kamica nerkowa występowała już w rodzinie), a przede wszystkim przyjmowanie dużej ilości płynów (wody niefiltrowanej) sprawi, że będzie można zapobiec kamicy nerkowej, a nawet jeśli wystąpi, to będzie można skutecznie łagodzić jej symptomy.

Czy możliwe jest opóźnienie wytrysku, a jeśli tak, to w jaki sposób to zrobić?

Jak podaje Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 przedwczesny wycisk skutkuje tym, że mężczyzna i kobieta nie są dostatecznie usatysfakcjonowaniu z gry wstępnej oraz stosunku seksualnego.

Mężczyzna, który boryka się z przedwczesnym wytryskiem nie jest w stanie opóźnić wytrysk po to, by zapewnić sobie i partnerce rozkosz z aktu seksualnego. Ejakulacja zaczyna się jeszcze przed stosunkiem lub tuż po jego zainicjowaniu.

Według lekarzy wymienia się trzy rodzaje wytrysku przedwczesnego: pojawiający się w trakcie całego życia mężczyzny, nabyty oraz rzekomy. Pierwszy typ wytrysku przedwczesnego występuje od pierwszego stosunku seksualnego. Występuje on tuż przed rozpoczęciem aktu seksualnego lub najdalej do minuty od jego inicjacji. Niestety, ale ta przypadłość może prowadzić do nieprzyjemnych problemów osobistych, może powodować stres, zakłopotanie, frustrację oraz do tego, że mężczyzna zacznie stronić od aktywności seksualnej.

Drugi typ wytrysku przedwczesnego dosięga mężczyzn w konsekwencji różnych sytuacji zewnętrznych. Może to być wyczerpanie, prowadzenie nieodpowiedniego trybu życia, życie w stresie i wiele innych. Jeśli chodzi o trzeci rodzaj (wytrysk przedwczesny rzekomy), to w praktyce wcale nie jest wytryskiem przedwczesnym, o czym też wskazuje definicja Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10. W tym przypadku, to mężczyzna uznaje, że wytrysk pojawia się za wcześnie.

Podział wytrysków przedwczesnych ze względu na ciężkość zaburzenia:

• łagodny – dochodzi do niego między trzydziestą sekundą a jedną minutą od rozpoczęcia stosunku,
• umiarkowany – dochodzi do niego między piętnastą a trzydziestą sekundą od rozpoczęcia stosunku,
• ciężki – może wystąpić nawet jeszcze przed rozpoczęciem stosunku seksualnego, ale nie później niż po piętnastej sekundzie od jego rozpoczęcia.

Wytrysk przedwczesny może spowodować wiele powikłań:

• spada poczucie własnej wartości – niestety, ale wytrysk przedwczesny sprawia, że spada samoocena u mężczyzn, czują się zwykle gorsi od innych mężczyzn
• odczucie braku kontroli nad sferami swojego życia – przypadłość może doprowadzić do tego, że mężczyzna nią dotknięty zaczyna odczuwać brak kontroli nad wszystkimi aspektami swojego życia,
• trudności w związku – może być przyczyną trudności w związku oraz skutkuje tym, że oboje partnerów nie może czerpać satysfakcji seksualnej lub odczuwają ją niewystarczająco,
• problemy z płodnością – wytrysk przedwczesny może stanowić podłoże problemów z płodnością.

Opóźnianie wytrysku

Mężczyźni, którzy nie borykają się z wrodzonym przedwczesnym wytryskiem i nie chcą, by ich dotknęła ta przypadłość, muszą zatroszczyć się o profilaktykę. Istotną rolę odgrywa tutaj przede wszystkim regularna aktywność seksualna z jedną partnerką. Dobroczynne może okazać się także unikanie zbyt szybkiego tempa w łóżku. Co więcej, akt seksualny powinien się opierać na obopólnym oddziaływaniu oraz skupieniu na pozostałych partiach ciała partnera. Jak się okazuje, również unikanie przez większy okres czasu abstynencji seksualnej może być bardzo skuteczne przy odwlekaniu wytrysku.

Sposoby leczenia wytrysku przedwczesnego:

• Farmakoterapia doustna – dotyczy terapii opierającej się na lekach na przedwczesny wytrysk z grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) oraz inhibitory 5-fosfodiesterazy (preparaty na potencję czyli potocznie mówiąc leki „z grupy wiagry”). Pierwszy typ preparatów wykazuje działanie opóźniające wytrysk, gdyż wywiera nacisk na przekaźnictwo serotoninergiczne. Ta metoda terapii w szczególności zalecana jest mężczyznom, którzy borykają się z wytryskiem przedwczesnym wrodzonym. Kolejny rodzaj inhibitorów zaleca się mężczyznom, u których wytrysk przedwczesny jest nabyty i wystąpił wraz z nieprawidłowościami erekcji.
• Preparaty, które znieczulają miejscowo – w tej metodzie używa się przede wszystkim środków w postaci kremów oraz sprayów.
• Ćwiczenia na przedwczesny wytrysk – są to ćwiczenia odwołujące się do techniki “start-stop” lub techniki “uciskowej”, która jest dopracowanym treningiem masturbacyjnym. Trening opóźniania wytrysku opiera się przede wszystkim na skupianiu się na odczuciach zmysłowych i wymaga, by do jego wykonania zaangażowali się oboje partnerów.
• Edukacja i poradnictwo – bardzo ważne jest, by powiększać i poprawiać wiedzę obojga partnerów o seksualności, częstotliwości współżycia oraz pozycjach seksualnych.
• Psychoterapia indywidualna lub pary – na psychoterapii poddaje się analizie aspekty o charakterze psychogennym, do których zaliczają się głównie schorzenia lękowe, zaburzenia nastroju oraz utrwalone postawy lękowe. Po dogłębnej analizie problemu następnie dokłada się wszelkich starań, by stopniowe eliminować te czynniki.

Panowie powinni mieć świadomość, że jest możliwe całkowite wyleczenie wytrysku przedwczesnego. Bardzo duże szanse na to mają głównie mężczyźni, którzy borykają się z wytryskiem przedwczesnym nabytym. Z pozytywnymi rezultatami można także leczyć zbyt wczesną ejakulację, która jest chorobą wrodzoną.

Jakie kroki można podjąć, by zminimalizować wystąpienie złego samopoczucia?
Po dłuższej chorobie, a zwłaszcza po takiej z wykorzystaniem antybiotykoterapii, rekonwalescencja i powrót do formy organizmu zwykle trwa dość długo. Wyczerpanie, zawroty głowy i dolegliwości żołądkowo-jelitowe, to jedne z najczęstszych przypadłości, z którymi zmaga się powracający do zdrowia. Wiele trudności wynika niestety z braku dostatecznej wiedzy na temat przyjmowania leków. Jakie kroki można podjąć, by zminimalizować ryzyko wystąpienia złego samopoczucia?
W krajach Unii Europejskiej przeprowadzono badania i na ich podstawie uczeni podali, że antybiotyki w 2009 roku przyjmowało 40%, a w roku 2013 35% populacji (Eurobarometr, próba 26,5 tys. osób, błąd +/- 3%). Połowa spośród badanych nie miał pojęcia, że antybiotyki nie wpływają na wirusy, a dwie trzecie badanych (66%) wiedziało, że przesadzanie z ilością antybiotyków wywiera negatywny wpływ na zdrowie, ale nie potraktowało tego na poważnie.

Osłabiony układ immunologiczny

Układ odpornościowy w naturalnym rozwiązaniem, które może ochronić organizm przed różnego typu schorzeniami. Osłabienie bardzo często jest konsekwencją braku wytchnienia, stresu, złej diety i zbyt małej ilości ruchu. Na niekorzyść wpływają także nagłe wahania temperatury. Komórki odpornościowe żyją trzydzieści sześć godzin, a układ immunologiczny ma skłonność do odrestaurowania. Można zatem bardzo dużo zrobić, aby ograniczyć do minimum uciążliwe konsekwencje schorzenia i podbudować układ odpornościowy.

Odporność

Układ odpornościowy organizmu formuje się na podstawie doświadczeń, które zdobędzie podczas kontaktu z odpowiednimi mikroorganizmami w ciągu życia. Im więcej będzie miał z nimi styczności, tym bardziej podniesie się odporność. Komórki odpornościowe wytwarzają przeciwciała, które natychmiast napadają na patogeny. Układ immunologiczny bardzo często bywa osłabiony także poprzez nieodpowiednie stosowanie leków, w tym przede wszystkim antybiotyków…
Osłabienie po antybiotyku
Antybiotyki są lekami wykorzystywanymi do leczenia różnego rodzaju zakażeń bakteryjnych, a także zapobiegawczo przed zabiegami chirurgicznymi oraz przy bakteryjnym zapaleniu wsierdzia. Antybiotyki są bezpiecznym i przynoszącym zadowalające rezultaty rozwiązaniem, ale przez niewłaściwe i zbyt częste zażywanie mogą doprowadzić do osłabienia oraz inne konsekwencji:
• mdłości,
• biegunki,
• wymiotów,
• wysypki skórnej o różnym stopniu nasilenia.
Sporadyczne reakcje na antybiotyk to:
• wstrząs anafilaktyczny,
• podwyższona temperatura,
• bóle stawów,
• ciężka biegunka poantybiotykowa.
Z reguły symptomy przechodzą po zaniechaniu antybiotyku, jednak lepiej poradzić się lekarza. Aby uchronić się przed podobnymi zdarzeniami, można poprosić lekarza o antybiogram. To posiew materiału od pacjenta (np. wymazu z gardła, krwi lub moczu), dzięki któremu można określić typ bakterii ponoszącej winę za zakażenie i typ wrażliwości na antybiotyki. Na bazie antybiogramu lekarz jest w stanie dostosować najskuteczniejszy antybiotyk.

Osłabiony układ odpornościowy – odporność poantybiotykowa

Ważne jest to, że antybiotyk nie służy nie dp leczenia grypy oraz przeziębień. Zbyt częste stosowanie antybiotyków oraz przepisywanie ich po to, by leczyły wirusowe zakażenia może doprowadzić do uodpornienie chorego na antybiotyki (antybiotykoodporność). W konsekwencji tego leki już nie będą pomagać, a organizm będzie wycieńczony. Mogą również wystąpić boleści brzucha, jak również biegunka i wzdęcia, a wszystko dlatego że antybiotyki zwalczają nie tylko patogeny, ale jednocześnie bakterie, których organizm potrzebuje. Bardzo dużo niezbędnych szczepów bakterii Lactobacillus jest elementem mikroflory jelitowej, a jak wiadomo w jelitach mieści się sporo komórek odpornościowych.

Jak wzmocnić układ odpornościowy?

Koniecznie trzeba zacząć zdrowo się odżywiać i spróbować odbudować florę bakteryjną jelit. Kiedy przyjmujemy antybiotyki to równocześnie powinniśmy zażywać probiotyki. Można je znaleźć w jogurtach i kefirach, a także w suplementach diety. Warto zadbać również o pełnowartościowe posiłki, bogate w :
• witaminę A – wywiera wpływ na wzrastanie komórek immunologicznych. Jej źródłem są podroby, jaja, sery, masło, pietruszka oraz niektóre gatunki ryb,
• witaminę C – pod dostatkiem jej w wielu warzywach (np. w pietruszce, czerwonej papryce, szpinaku, chrzanie, jarmużu, brukselce) oraz owocach (m.in. w porzeczkach czarnych, poziomkach, kiwi, truskawkach, pomarańczach, cytrynach i grejpfrutach),
• witaminę D – pomaga zachować równowagę fizjologiczną organizmu i chroni przed wieloma chorobami (np. schorzeniami kości). Witaminę D znajdziemy w tranie, tłustych rybach morskich, podrobach, mięsie i produktach mlecznych. Można ją także uzyskać poprzez przebywanie na słońcu,
• minerały: cynk, selen, magnez – mobilizują do pracy komórki odpornościowe. Ich źródłem są: mięso, podroby, ryby, szpinak, produkty zbożowe, orzechy oraz rośliny strączkowe.

Witaminy i minerały dają szansę na wzmocnienie układu immunologicznego, podniesie wydolność i dostarczenie organizmowi wszystkich potrzebnych składników odżywczych. Najlepszym źródłem witamin są produkty spożywcze, więc warto zadbać o to, by nasze posiłki były zbilansowane.

Czym jest astenia i w jaki sposób można wzmocnić układ immunologiczny?

Odpowiednio pracujący układ immunologiczny jest naturalną zaporą przed wirusami i bakteriami. Stres, zmęczenie i niedobór snu mogą doprowadzić do wytrącenia organizmu z równowagi. Na czym polega różnica między zwykłym zmęczeniem a zespołem przewlekłego zmęczenia (ZPZ)? Czym jest astenia i w jaki sposób można wzmocnić układ immunologiczny?

Odporność organizmu dzielimy na wrodzoną i nabytą. Odporność nabyta formuje się na podstawie styczności z określonymi mikroorganizmami, w konsekwencji stajemy się na nie o wiele bardziej odporni. Komórki odpornościowe i limfocyty wytwarzają przeciwciała, które przezwyciężają patogeny. Komórki układu immunologicznego umieszczone są w grasicy, szpiku kostnym, węzłach chłonnych, makrofagach oraz jelitach.

Po czym poznać osłabienie organizmu?

Niekorzystna pogoda i skoki temperatury niestety mogą intensyfikować symptomy zmęczenia:

• spadek sił witalnych organizmu,
• zmniejszona zdolność koncentracji,
• bóle głowy,
• bóle mięśni.

Brak odpowiedniej ilości odpoczynku, życie w ciągłym stresie i złe odżywianie również wywierają negatywny wpływ na odporność. Mogą doprowadzić do jej nagłego obniżenia i wystąpienia
Przewlekłe zmęczenie
Jeśli przez okres sześciu miesięcy zmęczenie nie ustępuje, a wręcz przeciwnie doprowadza do znacznego ograniczenie codziennego funkcjonowania i nie można określić jego przyczyny, to może wskazywać na zespół przewlekłego zmęczenia. Aby upewnić się, czy diagnoza jest słuszna, warto zgłosić się do lekarza. On zleci stosowne badania i sprawdzi, czy taki stan nie jest spowodowany innymi schorzeniami. Osłabienie organizmu może świadczyć o:
• niedoczynność tarczycy,

• cukrzycy,
• chorobach nowotworowych,

• przewlekłym zapaleniu wątroby,

• chorobach nerwowo-mięśniowe,

• przewlekłym zatruciu lekami,
• niektórych choroby psychiczne, w tym na przykład o depresji lub neurastenii,
• chorobach alergicznych,

• przewlekłych nieżytach dróg oddechowych,
• zakażeniu wirusem HIV.

Symptomy astenii

Astenia, to nic innego jak zespół przewlekłego zmęczenia – schorzenie, które jest bardzo problematyczne do wykrycia. Wszystko dlatego, że trzeba nie tylko wyeliminować symptomy innych schorzeń, ale także do każdego przypadku trzeba podchodzić jednostkowo. Tak naprawdę na rozwinięcie tego schorzenia może oddziaływać wiele różnego typu czynników. Najczęściej za przyczyny astenii podaje się toksyny w organizmie, uwarunkowania genetyczne oraz dolegliwości emocjonalne. Jak się okazuje, również złe nawyki żywieniowe mogą doprowadzić do wystąpienia zespołu przewlekłego zmęczenia.

Do głównych symptomów astenii zalicza się:

• ciężkie zmęczenie mimo przespanej nocy,

• bóle głowy,

• zawroty głowy,

• złe samopoczucie,
• trudności z koncentracją i pamięcią,
• powiększone węzły chłonne,
• kłucie w klatce piersiowej,
• zmiany alergiczne na skórze,
• bóle stawów,
• niezdolność do wysiłku,
• stan podgorączkowy.

W jaki sposób wzmocnić układ immunologiczny?

Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi, gdyż każdy przypadek jest inny. Jeśli pacjent odczuwa zmęczenie, pojawiają się trudności z koncentracją i problemy ze snem, ale symptomy nie utrudniają mu prowadzenia normalnego życia, to przede wszystkim powinien pomyśleć o zmianie dotychczasowych nawyków. Podstawą jest dobry sen, odpoczynek, zdrowa i zbilansowana dieta oraz aktywność fizyczna.

Tworząc codzienny jadłospis, powinno się zwrócić szczególną uwagę na to, by posiłki były bogate w produkty zawierające witaminy, minerały oraz wszelkiego typu składniki odżywcze, które są potrzebne organizmowi do normalnego funkcjonowania. Dlatego też, postarajmy się, by w diecie było pod dostatkiem:

• witaminy A – pełni ona znaczącą rolę w dojrzewaniu komórek immunologicznych. Pod dostatkiem jej w podrobach, jajach, serach, maśle, pietruszce oraz niektórych gatunkach ryb;

• witaminy C – przede wszystkim witamina C podnosi odporność i poprawia stan naczyń krwionośnych. Znaleźć ją można przede wszystkim w natce pietruszki, jarmużu, chrzanie, czerwonej papryce, brukselce oraz szpinaku. Witaminy C pełno także w owocach, a w szczególności w czarnej porzeczce, truskawkach, poziomkach, cytrynach, kiwi, pomarańczach i grejpfrutach;

• witaminy D – jej zbyt mała ilość zaburza równowagę fizjologiczną organizmu i może wpływać na rozwój wielu różnego typu schorzeń. Witaminę D znajdziemy w tranie, tłustych rybach morskich, podrobach, mięsie oraz produktach mlecznych. Poza tym jej niedobór można uzupełnić poprzez przebywanie na słońcu. Wystarczy piętnaście minut na słońcu, by uzupełnić dzienne zapotrzebowanie na witaminę D;

• selen – selen mobilizuje do pracy komórki odpornościowe (limfocyty T). Pod dostatkiem go w takich produktach jak: podroby, ryby, rośliny strączkowe oraz produkty zbożowe;

• cynk – to składnik, który również sprzyja namnażaniu się komórek odpornościowych (limfocytów T). Cynku przede wszystkim należy szukać w czerwonym mięsie, warzywach, szpinaku oraz orzechach;

• żelazo – minimalizuje ryzyko wystąpienia infekcji, zakażeń i podwyższa czynność bakteriobójczą organizmu. Największą zawartość żelaza ma mięso oraz jego przetwory, ale pod dostatkiem go także w produktach zbożowych, warzywach i owocach.